ਕੁਝ ਹਿੰਦਸੇ
ਘੱਟਦੇ ਸਨ
ਤੇ ਸਮਾਂ ਬੇ-ਜੋੜ ਸੀ!
ਚਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬਦਲ
ਵਰਕਿਆਂ ਤੇ
ਉਸ ਸਮਾਂਨਾਂਤਰ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕੁਝ ਕੁ ਸਮੇਂ ਤੋਂ
ਵਿੱਥ ਘੱਟਦੀ ਵੱਧਦੀ ਹੈ
ਸੱਜੇ ਖਲੋ ਵੇਖਿਆਂ
ਸਵਾਲ ਪੂਰਬ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਹੈ
ਖੱਬੇ ਖਲੋਣ ਤੇ
ਉੰਗਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੈ
ਅੰਦਰ ਮਨੋਵੇਗ ਦਾ ਤਾਪ।
ਸਮਰਪਣ ਕਿਸਨੂੰ ਕਰਨਾਂ ਹੈ?
ਮੈਂ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ
“ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਿਸਨੇ ਕਰਨਾਂ ਹੈ”
ਲਾਸ਼ ਹਿਲਦੀ ਹੈ
“ਸ਼ਾਇਦ ਅਜੇ
ਅੱਗੇ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਨਹੀਂ”
ਭੀੜ ਭੱਜ ਤੁਰੀ ਹੈ!!

28/05/2013

ਆਸ
ਅਨਮੋਲ ਕੌਰ, ਕਨੇਡਾ

ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਮੇਹਰਬਾਨੀ, ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ, ਰਲ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ ।
ੳਦੋਂ ਹੀ, ਤੇਰਾ “ਨਾਮੁ”, ਮੇਰੇ ਹੋਂਠ ਸ਼ਰੇਆਮ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ॥

ਅੱਖੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਤੋਂ, ਬੇਸ਼ੱਕ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਏ ।
ਪਰ ਅਹਿਸਾਸ ਤੇਰੀ ਹੋਂਦ ਦਾ, ਆਸ-ਪਾਸ ਜ਼ਰੂਰ ਏ ॥

ਸ਼ੁਭ ਸੁਭਾਅ ਤੇਰਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਨਿੱਤ ਹੈ ਭਾਉਂਦਾ ।
ਕਿਉਂ ਨਹੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਸਵਾਲ ਦਿਲ ਕੁਰਲਾਉਂਦਾ ॥

ਆਪਣਾ ਹੀ ਤਾਣਾ-ਪੇਟਾ, ਤੂੰ ਵਗਲਿਆ ਹੈ ਚੁਫੇਰੇ ।
ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਦ੍ਹੇ, ਘੁੰਮਾ ਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਚ ਹਨੇਰੇ ॥

ਸਬੱਬੀਂ ਹੀ ਦਰ ਤੇਰੇ ‘ਤੇ, ਜਦੋਂ ਆਮੋ-ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ, ਤੇਰੀ ਸਰਦਲ ਧੋਵੇਗਾ ॥

ਮੇਰੀ ਆਸ ਦੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਪਵੇਗਾ ਬੂਰ ।
ਮੈ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੀ ਮਗਰੂਰ, ਤੇ “ਤੂੰ” ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਂਗਾ ਦੂਰ ॥

ਅਨਮੋਲ ਕੌਰ
27/05/2013

ਤੱਤੀ ਲੋਹ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ,
ਅੱਗ ਕਹਿਰ ਦੀ ਮਚਾ ਕੇ,
ਚੰਦੂਆ ! ਤੂੰ ਕੀ ਖ਼ੱਟਿਆ?

ਚੁਗਲੀ ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਸੀ ਲਗਾਈ।
ਪੈ ਗਈ ਹਰ-ਪਾਸੇ ਹਾਲ-ਦੁਹਾਈ।
ਲੋਕਾਂ ਨੇਂ ਸੀ ਲਾਅਨੱਤ ਪਾਈ ।
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਰਤਾ ਨਾ ਆਈ ।
ਤੂੰ, ਝੂਠਾ ਹੀ ਢੌਂਗ ਰਚਾ ਕੇ ,
ਅੱਗ ! ਕਹਿਰ ਦੀ ਮਚਾ ਕੇ;
ਚੰਦੂਆ ! ਤੂੰ ਕੀ ਖ਼ੱਟਿਆ ?

ਸਾਰੇ ਮਚ ਗਈ ਹਾ-ਹਾ ਕਾਰ।
ਕੀਤੀ ਨਾ ਤੂੰ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਵੀਚਾਰ।
ਖ਼ਟੀ ਜੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਫਿਟਕਾਰ ।
ਚੰਦੂ ਬਣਿਆਂ ਬੜਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ।
ਤੂੰ , ਤਾਂਢਵ ਨਾਚ - ਨੱਚਾ ਕੇ ,
ਅੱਗ ! ਕਹਿਰ ਦੀ ਮਚਾ ਕੇ;
ਚੰਦੂਆ ! ਤੂੰ ਕੀ ਖ਼ੱਟਿਆ ?

ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਨੇਂ ਅੱਰਜ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।
ਗੁਰੂ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ , ਪਰ-ਉਪਕਾਰੀ।
ਮੈਨੂੰ , ਮੌਕਾ ਦਿਉ ਇਕ ਵਾਰੀ।
ਮਿਟਾਵਾਂ, ਮੁਗਲਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ।
ਤੂੰ ! ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਚਿੱਤ ਪ੍ਰਚਾ ਕੇ,
ਚੰਦੂਆ ! ਤੂੰ ਕੀ ਖ਼ੱਟਿਆ ?

ਤੇਰੀ ਨੂੰਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੀ ਆਈ ।
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਬੜੀ ਘਬਰਾਈ ।
ਤੈਨੂੰ , ਸ਼ਰਮ ਰਤਾ ਨਾ ਆਈ ।
ਕਿਹੜੀ ਕੀਤੀ ਤੂੰ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ।
ਤੂੰ 'ਸੁਹਲ" ਤੋਂ , ਬਚ- ਬਚਾਕੇ ,
ਵੇ ਚੰਦੂਆ ! ਤੂੰ ਕੀ ਖ਼ੱਟਿਆ ?

ਤੱਤੀ ਲੋਹ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ,
ਅੱਗ ਕਹਿਰ ਦੀ ਮਚਾ ਕੇ ,
ਚੰਦੂਆ ! ਤੂੰ ਕੀ ਖ਼ੱਟਿਆ ?

27/05/2013
ਨੁਸ਼ਹਿਰਾ ਬਹਾਦਰ, ਡਾ: ਤਿੱਬੜੀ
ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ) ਮੋਬਾ-98728-48610
 

ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁੱਲੀ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਪਿਆਰਿਓ ।
ਤੀਲਾ-ਤੀਲਾ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਾ ਉਜਾੜਿਓ ।

ਬੜਾ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਲੋਕੋ ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ ਦਾ ।
ਆਪਣਾ ਹੀ ਕਰੀਦਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਖਾਈਦਾ ।
ਰੁੱਖੀ-ਮਿੱਸੀ ਰੋਟੀ ਦਿਓ , ਅਜ਼ਬ ਨਜ਼ਾਰਿਓ ,
ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁੱਲੀ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਪਿਆਰਿਓ।
ਤੀਲਾ-ਤੀਲਾ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਾ ਉਜਾੜਿਓ ।

ਬਾਲੜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਚੁੰਨੀ ਲੀਰੋ ਲੀਰ ਹੈ।
ਹੱਥ ਅੱਡ ਮੰਗਣੇਂ ਦੀ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਜੰਜੀਰ ਹੈ ।
ਖ਼ੂਨ ਸਾਡਾ ਪੀਤਾ ਤੁਸਾਂ ਰੰਗਲੇ ਚੁਬਾਰਿਓ ,
ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁੱਲੀ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਪਿਆਰਿਓ।
ਤੀਲਾ-ਤੀਲਾ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਾ ਉਜਾੜਿਓ ।

ਵੇਖੋ! ਮੇਰਾ ਭੁੱਖਾ-ਭਾਣਾ ਸੁੱਤਾ ਪਰਵਾਰ ਹੈ ।
ਪੀ ਕੇ ਸਾਡਾ ਖ਼ੂਨ ਕੋਈ ਮਾਰਦਾ ਡਕਾਰ ਹੈ ।
ਕਢ੍ਹਿਉ ਨਾ ਗਾਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਝਿੜਕਾਂ ਨਾ ਮਾਰਿਓ ,
ਤੀਲਾ-ਤੀਲਾ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਾ ਉਜਾੜਿਓ ।
ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁੱਲੀ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਪਿਆਰਿਓ।

ਬੰਗਲਾ ਬਣਾਇਆ ਅਸੀਂ ਵਢ੍ਹੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ।
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ "ਸੁਹਲ" ਉਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ।
ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਬੋਲੋ! ਚੰਨ ਤੇ ਸਿਤਾਰਿਓ ,
ਤੀਲਾ-ਤੀਲਾ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਾ ਉਜਾੜਿਓ ।
ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁੱਲੀ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਪਿਆਰਿਓ।

ਕੀ ਆਖਾਂ ਲੋਕੋ ਆਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ।
ਹੱਕ ਸਾਡਾ ਖਾਧਾ ਪੁਛੋ! ਦੇਸ਼ ਦੇ ਗ਼ਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ।
ਜੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜੋ ਨਾ ਖ਼ੂਨੀ ਹਤਿਆਰਿਓ ,
ਤੀਲਾ-ਤੀਲਾ ਕਰ ਮੇਰਾ ਘਰ ਨਾ ਉਜਾੜਿਓ ।
ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁੱਲੀ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਪਿਆਰਿਓ।

ਮਲਕੀਅਤ "ਸੁਹਲ"
ਨੋਸ਼ਹਿਰਾ ਬਹਾਦਰ ਡਾ- ਤਿੱਬੜੀ (ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ)

16/04/2013

ਅਸੀਂ ਨਾਈਟ ਕਲੱਬਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦੇ
ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸੌਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਨਹੀਂ,
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਪਲਕ ਬੰਦ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ,
ਰਾਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਫਨੇ, ਸੱਤਰੰਗੀਆ ਦੇ
ਦੇਸ਼ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

‘ਡਰੱਗ’ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਹੇਠ,
ਫੈਂਟਸੀ ਭੋਗਦੇ, ਅਸੀਂ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ,
ਫੈਲਦੇ, ਸੁਕੜਦੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ –
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੂਨਯਤਾ ਵਿਚ –
‘ਕੇਵਲ ਆਪ’ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ!

ਦੁਨੀਆਂ ‘ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ,
ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ!!

03/05/2013

ਏਸ ਨਦੀ ਨੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣਾ ਹੈ,
ਸਾਗਰ ਜੇਡ ਹੈ ਇਸਦੀ ਪਿਆਸ।
ਤੁਰਦਿਆਂ, ਤੁਰਦਿਆਂ ਸੋਮੇਂ ਸੁੱਕ ਗਏ,
ਆਪੇ ਵਿਚ, ਆਪਾ ਪਰਵਾਸ।

ਵਿਸ਼ਵ-ਤਪਾਓ, ਵਗਦੀਆਂ ਲੂਆਂ,
ਖਰੀਆਂ ਬਰਫਾਂ, ਪਰਬਤ ਨੰਗੇ।
ਸੜ, ਸੁੱਕ ਝੜ ਗਏ ਵਣ ਦੇ ਕੋਲੋਂ,
ਪੰਛੀ ਅਜੇ ਵੀ ਛਾਂਵਾਂ ਮੰਗੇ।
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਖਿੰਡ ਗਈ,
ਧੁੰਦਲਾ, ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।

ਪਿਆਸੇ ਬੱਦਲ, ਛਿਦਰੀਆਂ ਛਾਵਾਂ,
ਛਾਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਜਿਓਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਮਾਵਾਂ।
ਕਿਧਰੋਂ ਵੀ ਕਨਸੋਅ ਨਾਂ ਆਵੇ,
ਕਿਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ? ਕਿੱਧਰ ਜਾਂਵਾਂ?
ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਅੰਬਰ ਆਪਣਾਂ,
ਨਦੀ ‘ਚ, ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਦਾ ਵਾਸ।

ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਥਲ ਤਪਦਾ ਹੈ,
ਅੱਗ ਦੇ ਭਾਂਬੜ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ।

ਅੰਦਰ ਵਲ ਨੂੰ ਮੁੜੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ,
ਅੰਦਰ ਵੀ ਹਨ ਸੰਘਣੇ ‘ਨ੍ਹੇਰੇ।
ਇਸ ਰੁੱਤੇ, ਇਸ ਉਮਰੇ ਬਣਦਾ,
ਆਪੇ ਵਿਚ, ਆਪਾ ਨਿਰਵਾਸ।

ਏਸ ਨਦੀ ਨੇ ਸੁੱਕ ਜਾਣਾ ਹੈ,
ਸਾਗਰ ਜੇਡ ਹੈ ਇਸਦੀ ਪਿਆਸ।
ਤੁਰਦਿਆਂ, ਤੁਰਦਿਆਂ ਸੋਮੇਂ ਸੁੱਕ ਗਏ,
ਆਪੇ ਵਿਚ, ਆਪਾ ਪਰਵਾਸ।

22/05/2013

ਮੈਂ ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ,
ਗਰਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਫੇਰ ਭਾਸ਼ਾ
ਸਿਰਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮੇਰੇ “ਵੈਬਸਾਈਟ”¹ ਹੀ,
ਮੇਰੀ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨੱ।

”ਸਾਈਬਰਸਪੇਸ”² ਵਿਚ,
ਮੇਰੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ:
ਇਨਸਾਨ ਹਨ,
ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹਨ!

ਟੁੱਟਦੀ, ਬਣਦੀ ਧੁਨੀ,
ਖਿੰਡਦੇ, ਉੱਡਦੇ ਸੁਰ,
ਮੇਰੇ ਹੀ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ,
ਤੋੜਦਾ ਸੰਗੀਤ ਹਨ!

ਮੈਂ “ਸੁਰ”³ ਵਿਚ “ਅਸੁਰ^”4,
ਸ਼ਤਰੂ ਵਿਚ ਮੀਤ ਹਾਂ!

ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ,
ਕਾਇਆਕਲਪ:
ਕਲਪਨਾ, ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੀ ਹੀ ਰੀਤ ਹਾਂ!

”ਟਵਿਟਰ”⁵ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ,
ਅਣਕਿਹਾ, ਅਲਹਿਦਾ ਹੈ।
ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਮੌਨ,
ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ।

”ਫੇਸ ਬੁਕ”⁶ ਉੱਤੇ ਵੀ,
ਮੇਰਾ ਹੀ ਸ਼ੋਰ, ਝਲਕਣ
ਮੇਰੀਆਂ ਖਾਮੋਸ਼ੀਆਂ।

ਬਣੇ, ਅੱਧ-ਬਣੇ ਸ਼ਬਦ, ਅਰਥ,
ਫੂੱਲ਼ ਨੂੰ ਖੇੜੇ ਦੀਆਂ ਸਰਗੋਸ਼ੀਆਂ!

ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਊਲ ਜਲੂਲ਼,
ਖਾਕਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਹਰ ਵਾਕ ਅਧੂਰਾ,
ਹਰ ਅਰਥ ਪੂਰਾ ਹੈ।

ਦਾਇਰਾ, ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ,
ਕਦੇ ਰੇਖਾ ਬਿੰਦੂਆਂ ਵਿਚ,
ਬਿੰਦੂ ਸ਼ੂਨਯ ਵੀ ਹੈ, ਦੀਵਾ ਵੀ।

ਹਵਾ ਇਨ੍ਹਾਂ,
”ਆਬਰਾ ਕਦਾਬਰਾ”⁷ ਚਿਤਰਾਂ ਨੂੰ,
ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ, ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੰਗਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮਹਿਕਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ,
ਕੁਝ ਕਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਦਰਿਅਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਬਤ, ਵਣ, ਧਰਤੀ, ਅੰਬਰ,
ਜਿਸ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਅੱਖਰ ਹਨ,
ਉਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ,
ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿਚ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮੈਂ ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਤੋਂ ਵਿਚਰਦਾ:
ਪਿੰਡ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਾਂ।
ਖੰਡ, ਖੰਡ ਹਾਂ,
ਅਖੰਡ ਹਾਂ।

ਥਲ ਤੇ ਨਖਲਿਸਤਾਨ ਵੀ,
ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਜੂਦ ਹਨ –
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ
ਵੱਗਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰੇ ਬਾਗ਼ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ,
ਕੰਡੇ ਵੀ ਹੱਸਦੇ ਹਨ!

ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ,
”ਮਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ”⁸ ਹਾਂ!

ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ
ਬਲ ਰਿਹਾ, ਸੜ ਰਿਹਾ ਤੇ
ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ।

ਮੈਂ, ਇਕ ਸੂਰਜ ਹੋਰ ਹਾਂ
ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਬਰੀਂ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ!

ਮੇਰੇ “ਵੈਬਸਾਈਟ”,
“ਸਾਈਬਰਸਪੇਸ” ਵਿਚ:
ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਹੈ,
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ।

ਮੇਰੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ,
ਇਨਸਾਨ ਹਨ,
ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹਨ!!!

07/04/2013

1. cyberspace 2. website
3. ਸੁਰ: ਦੇਵਤਾ 4. ਅਸੁਰ: ਰਾਖਸ਼ਿਸ਼
5. Twitter 6. FaceBook
7. ਆਬਰਾ ਕਦਾਬਰਾ: Absurd 8. ਮਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ: Larger than life

ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ‘ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।।

ਜਾਂ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਰੁਲਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ, ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਰੁਲ੍ਹਦੀ ਦੀ
ਜਾਂ ਵੋਟਾਂ ਲਈ ਵਰਤਾਏ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ, ਜਾਂ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ
ਬਾਬੇ ਬਾਬਰ ਹੱਥ ਆਈ ਸੱਤਿਆ ਦੀ, ਜਾਂ ਕੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੱਤਿਆ ਦੀ
ਲੋਕਾਂ ਦਿਆਂ ਹੱਡਾਂ ਦਾ ਪੁਲ੍ਹ ਬੰਨ ਕੇ, ਜਿਹਨੇ ਕੁੱਲ ਦਾ ਬੇੜਾ ਤਾਰ ਲਿਆ
ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।।

ਜਿਥੇ ਭੁੱਖੇ ਵੀ ਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿਚ ਸੌਂਦੇ ਨੇ, ਜਿਥੇ ਮਾਫ਼ੀਆ ਹਕੂਮਤ ਕਰਦੇ ਨੇ
ਜਿਥੇ ਬਾਦਲ ਸਿਰ ਮੰਡਰਾਉਂਦੇ ਨੇ, ਜਿਥੇ ਸੱਚ ਕਹਿਣੋਂ ਵੀ ਡਰਦੇ ਨੇ
ਜਿਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਹੀਏ ਲੁੱਟ ਦੀ ਗੱਡੀ, ਪਹਿਰਾਵੇ ਦਾ ਭੇਸ ਧਾਰ ਲਿਆ
ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।।

ਜਿਹੜੇ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਚੜਾਵੇ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਲਾ ਲਾ ਰੱਬ ਮਨਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਜਿਹੜੇ ਬਿਜਲੀ ਲੱਖ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ, ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਫੂਕ ਮੁਕਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਜਿਹੜੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੈਤਾਨਾਂ ਦੇ ਡੰਕੇ ਵੱਜਦੇ ਨੇ
ਜਿਹਨੂੰ ਲੰਗਰ ਆਖਣ ਦਾਤੇ ਦਾ, ਜਿਥੇ ਤਕੜੇ ਈ ਖਾਹ ਖਾਹ ਰੱਜਦੇ ਨੇ
ਮਾਇਆ ਤੇ ਚੌਧਰ ਪਾਉਣੇ ਲਈ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪੱਗ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਲਿਆ
ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ‘ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।।

ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਦਰੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਥੇ ਰੱਬ ਲਈ ਤਖਤ ਨੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ
ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਲੋੜ ਅਰਦਾਸਾਂ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਦੇ ਕੰਮ ਵਹਿਮਾਂ ਭਰਮਾਂ ਦੇ
ਜਿੱਥੇ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ, ਜਿਥੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਬੰਦਾ ਮਾਰ ਰਿਹਾ
ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।।

ਜਿਥੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਸਕੂਲ ਬੜੇ, ਪਰ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਟੀਚਰ ਨਹੀਂ
ਜਿਥੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੇ, ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫ਼ੀਚਰ ਨਹੀਂ
ਜਿਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧੋਂਦੇ, ਜਿਥੇ ਬੱਚੇ ਦੁੱਧ ਲਈ ਬਿਲਕਦੇ ਨੇ
ਜਿਥੇ ਭੁੱਖੇ ਨੰਗੇ ਲੋਕੀਂ ਸੌਂਦੇ ਨੇ ਲੱਖਾਂ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਰੁਮਾਲੇ ਸਿਲਕ ਦੇ ਨੇ
ਜਿਥੇ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਲੱਦਣ ਗੱਡੇ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਵਿਸਾਰ ਲਿਆ
ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ।।

ਜਿਥੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਏ, ਇਹੇ ਜੋ ਸ਼ੋਰ ਪਟਾਕਿਆਂ ਬੰਬਾਂ ਦਾ
ਜਿਥੇ ਰੱਬ ਨੇ ਕੌਮ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ ਏ, ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦਾ
ਕਿਸ ਧਰਮ ਗਰੰਥ ਚ' ਲਿਖਿਆ ਏ, ਕਿਸੇ ਰੱਬ ਨੇ ਧਰਮ ਬਣਾਏ ਨੇ
ਕਹਿੜੇ ਪੀਰਾਂ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ, ਇਨਸਾਨਾਂ ਉਤੇ ਫ਼ਤਵੇ ਲਾਏ ਨੇ
ਜਿਥੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਜੋਗੀ ਦਾ, ਲਾ ਲਾ ਫਤਵੇ ਸੀਸ ਉਤਾਰ ਲਿਆ
ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਦਿਆਂ ਮੁਬਾਰਕ ਮੈਂ, ਕਿਹੜਾ ਤੀਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਜਾਂ ਭੁੱਖਿਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਢਿੱਡ ਭਰਤਾ, ਜਾਂ ਭਰਮਾਂ ਚੋਂ ਕੱਢ ਬਾਹਰ ਲਿਆ

ਜੋਗਿੰਦਰ ਸੰਘੇੜਾ
647-854-6044
16/06/2013

ਦਿਨ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ
ਜੋਗਿੰਦਰ ਸੰਘੇੜਾ, ਕਨੇਡਾ

ਆਇਆ ਦਿਨ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ
ਬਾਣੀ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਅਮਰਤ ਵੇਲੇ ਗਾਈਏ=॥

ਇਹ ਜਾੱਮਾ ਇਨਸਾਨੀ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾ ਮੁੜਕੇ
ਫਿਰ ਝਗੜੇ ਕਾਹਦੇ ਲਈ ਬੈਠੋ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੁੜਕੇ
ਦਿਲੋਂ ਭੁੱਲਕੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਵਧਾਈਏ
ਆਇਆ ਦਿਨ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ
ਬਾਣੀ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਅਮਰਤ ਵੇਲੇ ਗਾਈਏ=॥

ਇਹ ਦਿਨ ਵੱਡ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਏ੍ਹਦਾ ਆਪਣਾ ਅਜ਼ਬ ਨਜ਼ਾਰਾ
ਮੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਦਾ ਗਾਉਂਦਾ ਏ ਜੱਗ ਸਾਰਾ
ਭੰਗੜੇ ਪਾਵੋ ਰਲ੍ਹ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਹੇ ਗੀਤ ਰੱਵਈਏ ਗਾਈਏ
ਆਇਆ ਦਿਨ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ
ਬਾਣੀ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਅਮਰਤ ਵੇਲੇ ਗਾਈਏ=॥

ਅਮਰਤ ਬਰਸੇ ਬਾਣੀ ਦਾ ਕਿਧਰੇ ਸਤਸੰਗ ਪਏ ਹੁੰਦੇ
ਆਓ ਆਪਾਂ ਵੀ ਸੁਣੀਏਂ ਕਿਤੇ ਰਹਿ ਨਾ ਜਾਈਏ ਖੁੰਝੇ
ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਮ੍ਰਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾਹੀਏ
ਆਇਆ ਦਿਨ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ
ਬਾਣੀ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਅਮਰਤ ਵੇਲੇ ਗਾਈਏ=॥

ਨਾ ਵੈਰੀ ਕੋਈ ਨਾ ਬੇਗਾਨਾ ਉਸ ਦਾ ਨੂਰ ਪਸਾਰਾ ਜੱਗ ਦਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ "ਜੋਗੀ" ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀਦ ਹੈ ਰੱਬ ਦਾ
ਮੌਕਾ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮਿਲਣੇ ਦਾ ਨਾ ਇਹ ਬਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਈਏ
ਆਇਆ ਦਿਨ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਸਾਰੇ ਰਲ੍ਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ
ਬਾਣੀ ਸੱਚੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਬਹਿ ਕੇ ਅਮਰਤ ਵੇਲੇ ਗਾਈਏ=॥

08/04/2013
ਜੋਗਿੰਦਰ ਸੰਘੇੜਾ, ਕਨੇਡਾ
 

ਸਾਡੀ ਬੇ ਵਸੀ ਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਓਹੋ ਮਿੰਨਾ ਮਿੰਨਾ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ
ਸਾਡੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਸੀ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ=॥
ਉਹਨਾ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਕਾਦਰ ਸੀ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸੀ ਓਹੋ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਗਾਗਰ ਸੀ
ਸਾਡੇ ਉਤੇ ਤਰਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਹਨੇ ਮੇਹਣੇ ਕੱਸਦੇ ਰਹੇ
ਸਾਡੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਸੀ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ=॥
ਓਹੋ ਨੇ ਉਚੇ ਰੁਤਬਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਔਕਾਤ ਨਹੀਂ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਸਵੇਰੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਰਬਾਤ ਨਹੀਂ
ਅਸੀਂ ਉਮਰ ਗਵਾਈ ਐਵੇਂ ਓਹ ਉਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ
ਸਾਡੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਸੀ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ=॥
ਓਹੋ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਰ ਵਾਰ ਕੋਈ
ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪੈਂਦੀ ਭੈੜੀ ਹਾਰ ਕੋਈ
ਅਸੀਂ ਜੋਗੀ ਜਿੰਨਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਓਹੋ ਪਰੇ ਹੀ ਨੱਸਦੇ ਰਹੇ
ਸਾਡੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਸੀ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ=॥
ਸਾਡੀ ਬੇ ਵਸੀ ਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਓਹੋ ਮਿੰਨਾ ਮਿੰਨਾ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ
ਸਾਡੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਸੀ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ=॥

ਜੋਗਿੰਦਰ ਸੰਘੇੜਾ (ਜੋਗੀ ਬਿਲਗੇ ਵਾਲਾ)
07/04/2013

ਟਿਮ ਟਿਮ ਚਮਕੇ ਨਿੱਕਾ ਤਾਰਾ

ਟਿਮ ਟਿਮ ਚਮਕੇ ਨਿੱਕਾ ਤਾਰਾ
ਲਗਦਾ ਮੈਨੂੰ ਬੜਾ ਪਿਆਰਾ
ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੱਕਾਂ
ਅੰਬਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀਰਾ ਨਿਆਰਾ!

ਜਦੋਂ ਬਲਦਾ ਸੂਰਜ ਛੁਪ ਜਾਵੇ
ਜਦੋਂ ਰਤਾ ਵੀ ਚਮਕ ਨਾ ਪਾਵੇ
ਉਦੋਂ ਉਹ ਆ ਝਲਕ ਦਿਖਾਵੇ
ਚਮਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ, ਨਾ ਜਾਵੇ!

ਗਹਿਰੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚੋਂ
ਤੱਕੇ ਉਹ ਪਰਦੇ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ
ਉਦੋਂ ਤੀਕ ਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਵੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਨਾ ਚੜ੍ਹ ਆਵੇ!

ਫੇਰ ਉਹ ਰਾਹੀ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਤੇਰਾ ਰਿਣੀ ਹਰ ਫੇਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਉਹ ਖਬਰੇ ਕਿੱਧਰ ਭਟਕੇ?
ਜੇ ਨਾ ਤੂੰ ਟਿਮ ਟਿਮ ਚਮਕੇ!

ਜਿੱਦਾਂ ਤੇਰੀ ਟਿਮ ਟਿਮਾਹਟ
ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਰੇ ਨਿਲਾਹਟ
ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਣਾ ਕੌਣ ਨਿਆਰਾ
ਟਿਮ ਟਿਮ ਚਮਕੇ ਨਿੱਕਾ ਤਾਰਾ!

ਆਓ ਬਰਫ਼ ‘ਚ ਖੇਡੀਏ!
ਅਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਅਮਰੀਕਾ

ਆਓ ਬਰਫ਼ ‘ਚ ਖੇਡੀਏ!
ਚਿੱਟੀ ਚਿੱਟੀ,
ਕਪਾਹ ਦੀਆਂ ਫੁੱਟੀਆਂ ਵਰਗੀ ਬਰਫ਼।
ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਹਰ ਤਰਫ਼!
ਮੌਸਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬਰਫ਼
ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਹੈ ਲਗਦੀ ।
ਮਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ
ਇੱਕ ਤਰੰਗ ਹੈ ਵਗਦੀ ।

ਆਓ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਬਣਾ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੇ ਸੁੱਟੀਏ ।
ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਰਫ਼-ਗੱਡੀ ਰੇੜ੍ਹ ਕੇ
ਫਿਸਲਣ ਦੇ ਮਜ਼ੇ ਲੁੱਟੀਏ ।
ਬਰਫ਼ ‘ਚ ਢਕਿਆ ਜਹਾਨ
ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਲਗਦਾ ।
ਇੱਕ ਸੁਪਨ ਲੋਕ
ਦੇ ਵਾਂਗ ਹੈ ਸੱਜਦਾ ।

28/04/2013

ਵਿਸਾਲੇ-ਯਾਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?
ਉਸਦਾ ਦੀਦਾਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?
ਅੱਖੀਆਂ 'ਚੋਂ ਤਾਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ,
ਤੀਰ ਦਿਲ ਦੇ ਪਾਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?
ਜੋ ਸੂਰਤ ਉੱਪਰ ਮਿੱਟ ਗਿਆ,
ਜਾਂ ਤੇ ਨਿਸਾਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?
ਮੇਰੇ ਜੁਨੂੰ ਦਾ ਸ਼ੋਰੋਗੁਲ ਹੈ ਜੋ,
ਉਹ ਅਸਰਾਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?
ਰੂਹ ਦਾ ਸੁੰਨਾ ਸੁੰਨਾ ਜੰਗਲ,
ਮੁੜ ਫਿਰ ਦਿਆਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?
ਅੱਖੀਆਂ 'ਚੋਂ ਜੋ ਰਾਤ ਭਰ ਨਾ ਵਿਹਾ-
ਹੰਝੂ ਪਾਰਾਵਾਰ ਕਦੋਂ ਹੋਏਗਾ?

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਅਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ

ਇਹ ਰਸਮ ਇਹ ਰਿਵਾਜ਼ ਤੋੜ ਦਿਓ!
ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਮੋੜ ਦਿਓ!
ਇਸ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਨਾ ਉਡੀਕ ਕਰੋ-
ਇਹ ਤਿਲਸਮ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿਓ!
ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਨਹਿਰ ਪੁੱਟ ਕੇ-
ਸਤਲੁਜ ਅਤੇ ਝਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿਓ!
ਸੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਇਹ ਧਾਰਨਾਵਾਂ-
ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਰੋੜ, ਦਿਓ!

ਨਵੀਂ ਰੁਬਾਈ (ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ)
ਅਮਨਦੀਪ ਸਿੰਘ

ਇਹ ਉਹ ਚਿਣਗ ਹੈ
ਜੋ ਕਦੇ ਭਾਂਬੜ ਬਣ ਕੇ ਜਲ ਉੱਠੇਗੀ
ਇਹ ਹੋਂਦ ਉਸ ਲੋ ਦੀ ਹੈ
ਜੋ ਕਦੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਉੱਠੇਗੀ !
ਪੀੜਾਂ ਦੇ ਇਸ ਮਾਰੂਥਲ 'ਚੋਂ
ਇਹ ਡਾਚੀ ਜਦ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ
ਨਖਿਲਸਤਾਨ ਦੀ ਧਰਤੀ
ਉਸਨੂੰ ਸਜਦਾ ਕਰ ਉੱਠੇਗੀ !

06/04/2013

ਪੱਕਣ ਨਾ ਹੁਣ ਖੀਰ ਪੂੜੇ।
ਪੀੜ੍ਹੇ ਰਹੇ ਨ ਰਹੇ ਭੰਗੂੜੇ।
ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਟਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ੈਸ਼ਨ,
ਦਿਸਣੇ ਨੇ ਹੁਣ ਕਿੱਥੋਂ ਜੂੜੇ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਏ ਬੀ ਸੀ,
ਭੁੱਲੇ ਫਿਰਦੇ ਐੜੇ ਊੜੇ।
ਬਾਵ੍ਹਾ ਹੋਈਆਂ ਖ਼ਾਲੀ ਅੱਜ ਕਲ੍ਹ,
ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਨ ਰਗਲੇ ਚੂੜੇ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਿਕਰ ਹੈ ਲੂਣ ਮਿਰਚ ਦਾ,
ਕਿੱਥੋਂ ਝੂਟੇ ਉਹ ਭੰਗੂੜੇ।
ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਲਾਡੀ’,
ਹਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਨੇ ਕੂੜੇ।

ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ
ਫੋਨ ਨੰ:- 97811-91910
16/06/2013

ਕੁੱਝ ਕੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਈਆਂ ਧੀਆਂ !
ਕੁੱਝ ਪੱਥਰ ਕਹਿ ਕੇ ਨਿਵਾਈਆਂ ਧੀਆਂ !

ਵੇਖੋ ! ਕਲਯੁਗੀ ਇਹ ਚਾਚੇ, ਤਾਏ,
ਜਿਹਨਾਂ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਤਕਾਈਆਂ ਧੀਆਂ !

ਹਲਕੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੇ,
ਕੁੱਝ ਜਿੰਦਾ ਲਾਸ਼ ਬਣਾਈਆਂ ਧੀਆਂ !

ਕੁੱਝ ਭੁੱਖੇ, ਲੋਭੀ, ਲਾਲਚੀ ਲੋਕਾਂ ,
ਦਾਜ ਦੀ ਬਲੀ ਹੈ ਚੜਾਈਆਂ ਧੀਆਂ !

‘ਲਾਡੀ ਭੁੱਲਰ’ ਇਹ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਨੇ,
ਜੋ ਦਰਿੰਦਗੀ ਯੁੱਗ ’ਚ ਆਈਆਂ ਧੀਆਂ !

02/06/2013

ਹੱਥ ਲਹੂ ਵਿਚ ਰੰਗੇ ਨੇ ।
ਬਣਦ ੇ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਨੇ ।
ਰੱਬ ਦੇ ਵੀ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗੇ,
ਬੇਗੁਨਾਹ ਜਦੋਂ ਟੰਗੇ ਨੇ ।
ਕਾਗ਼ਜ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ’ਚ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਨਾ,
ਭਾਵੇਂ ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਨੇ ।
ਪਾਗ਼ਲ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਨੇ ,
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੇ ਜੋ ਡੰਗੇ ਨੇ ।
ਜੋ ਉਲਫ਼ਤ ਦੀ ਰਾਹ ਤੁਰੇ,
ਪੀੜਾਂ ’ਚ ਉਹ ਟੰਗੇ ਨੇ ।
ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ ਦਿਲ ਲਾ ਕੇ,
ਇਸ ਰਾਹ ’ਚ ਬੜੇ ਪੰਗੇ ਨੇ ।
ਹੁਣ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥੋੜੇ ,
ਪਾਪ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੰਗੇ ਨੇ ।
‘ਲਾਡੀ’ ਲੱਥ ਨਾ ਸਕਣ ਜਿੱਥੋਂ,
ਐਸੀ ਸੂਲ਼ੀ ਟੰਗੇ ਨੇ ।

22/05/2013
ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ, ਪਿੰਡ ਫ਼ਰੀਦ ਸਰਾਏ
ਤਹਿ: ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਧੀ, (ਕਪੂਰਥਲਾ)
ਫੋਨ ਨੰ:- 9781191910

ਦਿਲ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਵਹਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।
ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਕਹਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਉਲਫ਼ਤ ਖ਼ਾਤਰ ਪੱਟ ਚੀਰਿਆ ਮਹੀਵਾਲ ਨੇ,
ਆਪਣਾ ਤਨ ਪੜਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਲਵਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਏ ਇਹ ਇੱਕ ਮਲ੍ਹਮ ਜਿਹੀ,
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਖਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ।

ਇੱਜ਼ਤ, ਦਾਜ, ਮਾੜੀ ਨੀਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕੀਂ ,
ਕਤਲ ਕੁੱਖ ਕਰਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਮਤਲਬ ਖ਼ਾਤਰ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿਲਣ ਆਏ,
ਐਵੇਂ ਸਮਾਂ ਗਵਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਇਹ ਮਿਟੇ ਹੋਏ ਲੇਖਾਂ ਦਾ ਹੀ ਮੈਂ ਅੱਖਰ ਹਾਂ ,
ਲੇਖ ਸੜੇ ਅਖਵਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਜੇ ਕੋਟ ’ਚ ਕੇਸ ਲੜੇ ਬਿਨ ਬਾਲੋ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ,
ਮਾਹੀ ਟੱਪੇ ਗਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਕਤਲ ਹੋਈਆਂ ਖ਼ਾਹਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਹੈ ‘ਲਾਡੀ’,
ਆਪਾ ਕਤਲ ਕਰਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ।

ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ,
ਫੋਨ ਨੰ:-9781191910

ਦਿੱਲੀ ’ਚ ਘਟਨਾ ਘਟੀ ਹੈ ਭਾਰੀ ।
ਬਹਾਦਰ ਧੀ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰੀ ।
ਜਿੰਦ ਕੁੜੀ ਦੀ ਤੜਫਾ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੇ,
ਜਣਨੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ’ਤੇ ਸੱਟ ਹੈ ਮਾਰੀ ।
ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਇਨਸਾਫ ਕਿੱਦਾ,
ਜਦ ਮੁਨਸਿਫ ਹੀ ਬਣਗੇ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ।
ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਾਂਸੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ,
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਗੋਲ਼ੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਰੀ ।
‘ਲਾਡੀ’ ਨਾ ਕਿਸੇ ’ਤੇ ਹੁਣ ਕਰੀ ਭਰੋਸਾ,
ਇੱਥੇ ਹਰ ਬੰਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ।

11/04/2013
ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ, ਪਿੰਡ ਫ਼ਰੀਦ ਸਰਾਏ
ਤਹਿ: ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਧੀ (ਕਪੂਰਥਲਾ)
ਫੋਨ ਨੰ:-9781191910

‘ਹੰਝੂ ਵੀ ਕੁਰਲਾਏ’
ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ, ਪਿੰਡ ਫ਼ਰੀਦ ਸਰਾਏ

ਅੱਖੀਆਂ ਰੋਂਈਆਂ ਹੰਝੂ ਆਏ ।
ਪਰ ਅੱਜ ਵੇਖੇ ਹੰਝੂ ਵੀ ਕੁਰਲਾਏ ।

ਪੀੜਾਂ ਵਿਝਿਆ ਮੇਰਾ ਜਿਸਮ ਵੇਖ ਕੇ,
ਬੱਚਿਆਂ ਤੱਕ ਸਭ ਦੇ ਸਭ ਘਬਰਾਏ ।

ਮੱਛੀ ਵਾਂਗਰ ਜਿੰਦ ਤੜਫ਼ਾ-ਤੜਫ਼ਾ ਕੇ,
ਹਲਕੇ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਏ ।

ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਸਨ ਕਿੱਡੇ-ਕਿੱਡੇ ਸੁਪਨੇ,
ਕੜਮੇ ਮਾਲੀ ਨੇ ਚੁੱਕ ਰਾਖ ਬਣਾਏ ।

ਜੋ ਧੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਾ ਲਾਸ਼ ਨੇ ਬਣੀਆਂ,
ਸਾਰੇ ਇਹ ਪੁਆੜੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਪਾਏ।

ਜੋ ਰਾਕਸ਼ ਹੱਥ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਵਣ,
ਫਿਰ ਸਰਕਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਵੇ ਫਾਏ।

ਰੱਬਾ! ਕੋਈ ਐਸਾ ਭੇਜ ਧਰਤੀ ’ਤੇ,
ਜੋ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸਬਕ ਸਿਖਾਏ।

ਦਿੱਲੀ ’ਚ ਕਹਿਰ ਦਾ ਝੱਖੜ ਝੁਲਿਆ,
ਰੱਬਾ! ਫੇਰ ਕਦੇ ਇਹ ਮੁੜ ਨਾ ਆਏ।

ਰੱਬਾ! ਇਹ ਬੇਕਦਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ,
ਮੈਨੂੰ ਭੋਰਾ ਹੁਣ ਇਤਬਾਰ ਨ ਆਏ।

ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਰੋਣੇ ਰੋ ਲੈ ‘ਲਾਡੀ’,
ਅੱਜ ਕੋਈ ਮਾੜੇ ਦੀ ਬਾਤ ਨਾ ਪਾਏ।

03/04/2013
ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ, ਪਿੰਡ ਫ਼ਰੀਦ ਸਰਾਏ
ਤਹਿ: ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਧੀ (ਕਪੂਰਥਲਾ)
ਫੋਨ ਨੰ:-9781191910

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ, ਕਪੂਰਥਲਾ

ਕਿੱਥੋਂ  ਆਉਣ  ਕੰਜਕਾਂ   ਕੁਆਰੀਆਂ !
ਜੱਗ ’ਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ! 

ਮਾਂ ਦੇ ਕਿਹੜੇ  ਮੰਦਿਰ ਹੁਣ  ਜਾਈਏ ,
ਧੱਕੇ   ਮਾਰੇ   ਸਾਨੂੰ  ਨੇ   ਪੁਜਾਰੀਆਂ !  

ਪੈਸੇ  ਲਈ  ਸੌਦੇ  ਹੋਣ  ਸ਼ਰੀਰਾਂ  ਦੇ ,
ਥਾਂ-ਥਾਂ  ਖੋਲ੍ਹੇ  ਨੇ  ਹੱਟ   ਵਪਾਰੀਆਂ ! 

ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਾਂ  ਚਮਕਾਏ ,
ਲਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਰਸ਼  ਉਡਾਰੀਆਂ ! 

ਇੱਕ  ਵਾਰ  ਜੱਗ ਵਿਖਾ ਮਾਂ  ਮੇਰੀਏ ,
ਕਾਹਤੋਂ  ਤੈਂ  ਹਿੰਮਤਾਂ   ਨੇ  ਹਾਰੀਆਂ ! 

ਜਾਨ ਵੀ ਵਾਰ  ਦੇਣੀ ਸੀ “ਲਾਡੀ” ਨੇ ,
ਦਿੰਦਾ  ਕੋਈ  ਖੁਸ਼ੀਆਂ   ਉਧਾਰੀਆਂ !

24/03/13
ਲਾਡੀ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਭੁੱਲਰ, ਪਿੰਡ ਫ਼ਰੀਦ ਸਰਾਏ
ਤਹਿ: ਸੁਲਤਾਨਪੁਰ ਲੋਧੀ, ਕਪੂਰਥਲਾ
ਫੋਨ ਨੰ:-97811 91910

ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਦਰ ਡੇਅ ਤੇ
ਪਿਓ ਨੂੰ ਫਾਦਰ ਡੇਅ ਤੇ
ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ
ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਜਦ ਨਵਾਂ ਨਵਾਂ ਆਇਆ
ਤਾਂ ਸੁਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ
ਸ਼ਾਵਾ ! ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਔਲਾਦ ਦੇ
ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਟੱਪਦੇ ਹੀ
ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਉਡਾਰੂ ਤੇ ਬਣਾ ਲੈਂਦੀ
ਖੁਦ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਆਲ੍ਹਣਾ
ਸਾਲ ਬਾਦ ਘਰ ਫੇਰਾ ਪਾਂਦੇ
ਕਈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਾ
ਫੋਨ ਤੇ ਹੀ ਸਾਰ ਲੈਂਦੇ
ਲ਼ਾਹਣਤ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਤੇ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਔਲਾਦ ਤੇ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ
ਆਪਣੇ ਸਮਾਜ ਤੇ
ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ
ਨਿਰੰਤਰ ਵਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ
ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਰਿਆ
ਇੱਕ, ਦੋ ਤਿੰਨ, ਚਾਰ..ਨਹੀਂ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਨਵਾਸ ਤੋਂ ਵੀ
ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਰੋੜ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਝੱਖੜਾਂ ਨੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਓ ਖੋਹਿਆ
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਭਰਾ
ਤੇ ਕਈ ਸੱਜਣ ਬੇਲੀ

ਨਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਰੁੱਖੜਾ
ਬਣੀ ਬੈਠੀ ਮਾਂ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਫੋਨ ਕਰਦੀ
ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ ਉਹਦੇ ਹਟਕੋਰੇ
ਸੁਣੇ ਨਾ ਜਾਂਦੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਰਸ ਬਨ੍ਹਾਉਂਦਾ
ਖੁਦ ਡੋਲ ਜਾਂਦਾ
ਮਾਂ ਆਖਦੀ ਪੁੱਤ
ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਿਂਊਦੇ ਜੀਅ..
ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਸੂਤਿਆ ਜਾਂਦਾ
ਬੋਲ ਹਲਕ 'ਚ ਅਟਕ ਜਾਂਦਾ
ਫੋਨ ਕੱਟ ਦੇਂਦਾ--
ਮੈਂ ਅਭਾਗਾ ਤਾਂ
ਮਦਰ ਡੇਅ ਜਾਂ ਫਾਦਰ ਡੇਅ
ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕਦਾ
ਕਨੂੰਨੀ ਅੜਚਣਾਂ ਦੀਆਂ
ਬੇੜੀਆਂ ਪੈਰੀਂ ਪਾਈ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਇਦ
ਅਜੇ ਇਕ ਬਨਵਾਸ
ਹੋਰ ਕੱਟਣਾ ਪਵੇ
ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੋਸਦਾ
ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਸਮਾਜ ਨੂੰ
ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ
ਕਈ ਗੁਣਾ ਚੰਗੇ ਨੇ
ਜਿਂਊਦੇ ਜੀਅ ਮਾਂ ਪਿਓ
ਨੂੰ ਤਾਂ ਮਿਲਦੇ ਨੇ
ਭਾਂਵੇ ਸਾਲ ਵਿਚ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਸਹੀ

12/05/2013

ਨਾ ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਨਾ ਮੈਂ ਜਾਨਵਰ, ਮੈਂ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।
ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਪਾ ਦੇਂਦੇ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

... ਸ਼ਕਲ ਮੋਮਨਾਂ ਵਰਗੀ ਮੇਰੀ, ਭੋਲੀ-ਭਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ,
ਪਾਪੀ, ਢੌਂਗੀ ਅਤੇ ਫਰੇਬੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਠੱਗੀਠੋਰੀ ਬੇਈਮਾਨੀ ਮੇਰੇ ਹੱਡੀਂ ਰਚ ਗਈ,
ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾ ਭਲੀ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ ਸਰਦਾ ਜਾਵੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਮੈਨੂੰ,
ਗੁੜਤੀ ਦੇ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਮੈਨੂੰ, ਕਿੱਦਾਂ ਕਰਨਾ ਘਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

ਮੈਂ ਸਿਆਣਾ ਸਬ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਮੂਰਖ ਜਾਪੇ,
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕਦੀ ਨਾ ਮਾਰੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਝਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

ਧਰਮ ਦੀ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਰੱਬ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਲੈਨਾਂ ਵਾਂ,
ਭੋਲਾ ਰੱਬ ਕੀ ਜਾਣੇ-ਬੁੱਝੇ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਰਾਮਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

ਕਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਸ ਰੱਬ ਦਾ ਮੈਂ, ਕਰਾਂ ਦੱਸੋ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਯਾਰੋ,
ਸਬ ਤੋਂ ਉਤੱਮ ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼ੀ, ਹਉਮੇ ਵਾਲੀ ਦਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਰਾਂ ਬੇਨਤੀ, ਬਣ ਸਕਦੇ ਤੇ ਬੰਦੇ ਬਣ ਜਾਓ,
ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਜੱਗ ਤੇ, ਸਾਂਭੋ ਮਿਲੀ ਸੌਗਾਤ ਵੇ ਲੋਕੋ।

12/04/13
ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪੁਰੇਵਾਲ
1-845-702-1886

ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰਦੀ ਨਾ,
ਤੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਹਾਮੀ ਭਰਦੀ ਨਾ,
ਉਂਝ ਨਾਂਹ ਚੰਦਰਿਆ ਕਰਦੀ ਨਾ,
ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾਂਵੀ ਆ ਮੁੰਡਿਆ।
ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਨੱਸ ਕੇ,
ਮੈਨੂੰ ਸਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਮੁੰਡਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਖਿਆਲ ਬਾਪੂ ਦੀ ਪੱਗ ਦਾ ਵੇ,
ਉਲਾਂਭਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਜੱਗ ਦਾ ਵੇ,
ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਵੇ,
ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀ ਦਾਅ ਮੁੰਡਿਆ,
ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ....................।

ਇਹ ਗੱਲ ਸਰਾ-ਸਰ ਝੂਠੀ ਵੇ,
ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣੀ 'ਗੂਠੀ ਵੇ,
ਲੈ ਕੇ ਗਿਰੀ ਛਵਾਰੇ ਠੂਠੀ ਵੇ,
ਮੇਰੇ ਸ਼ਗਨ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਪਾ ਮੁੰਡਿਆ।
ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ.................।

ਜੇ ਜ਼ਿੰਦਗ਼ੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈਣਾ ਵੇ,
ਮੰਨ 'ਪੁਰੇਵਾਲ' ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਵੇ,
ਸਿੱਧੇ ਰਾਹੇ ਜਾਣਾ ਪੈਣਾ ਵੇ,
ਨਾ ਪੁੱਠੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਮੁੰਡਿਆ।
ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਨੱਸ ਕੇ,
ਮੈਨੂੰ ਸਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਮੁੰਡਿਆ।

੦੨/੦੪/੨੦੧੩
ਇੰਦਰਜੀਤ ਪੁਰੇਵਾਲ, ਨਿਊਯਾਰਕ
ਬੇਤਾਰ: ੧-੮੪੫-੭੦੨-੧੮੮੬

ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਖ
ਹਰਦਮ ਸਿੰਘ ਮਾਨ

ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੋਝੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਭਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।
ਉਂਜ ਕਲੋਲਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।

ਗ਼ੈਰ ਜੇ ਹੌਕਾ ਭਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲਗਦਾ ਜੁਰਮ ਹੈ
ਖ਼ੁਦ ਗੁਨਾਹ ਕਰਕੇ ਹਜਾਰਾਂ ਪਾਂਵਦੇ ਪਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।

ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਖਾਰਾ ਸਾਗਰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਾ ਛਲਕਦਾ
ਹਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇਉਂ ਬੋਚ ਕੇ ਧਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।

ਛਾਂਗਦੇ ਛਾਂਵਾਂ ਸੀ ਜਦ ਉਹ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿਸੇ
ਰੁੱਖ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।

ਮੋਹ-ਮੁਹੱਬਤ, ਪਿਆਰ, ਚਾਹਤ ਇਹ ਤਾਂ ਰਸਮਾਂ ਨੇ ਜਨਾਬ!
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਗੱਲਾਂ ਇਉਂ ਕਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।

ਮਾਨ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਸਤੂਰ ਹੀ ਇਹ ਬਣ ਗਿਆ
ਊਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਊਣਾ, ਭਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦੇ ਨੇ ਲੋਕ।

ਹਰਦਮ ਸਿੰਘ ਮਾਨ
maanhardam@gmail.com

ਮੇਰੇ ਅਤੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ ,ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।
ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।

ਕਿਸੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨਸ਼ੇ ਅੰਦਰ, ਮੈਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਲਮ,
ਮੇਰੇ ਉਸ ਮੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।

ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਯਾਦ ਜਿਸ ਦੀ ਦਾ ਹੈ ਬੱਸ ਇੱਕ ਟਿਮਕਣਾ ਬਾਕੀ,
ਓਹ ਭੋਲੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।

ਕੇਹੀ ਓਹ ਰੁੱਤ ਆਈ ਸੀ,ਘਟਾ ਅੰਬਰ ਤੇ ਛਾਈ ਸੀ,
ਹਵਾ ਉਸ ਸੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।

ਜਦੋਂ ਹੋਵਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ,ਲੱਭਦੀ ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਹੀ,
ਹੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਨੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।

ਗੀਤ ਅੱਜ ਲੱਖ ਗਾ ਤੂੰ,ਪਰ ਜੋ ਗਾਇਆ ਉਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ,
‘ਰੁਪਾਲ’ ਉਸ ਗੀਤ ਨੇ ਵੀ ਤਾਂ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ।

30/03/2013
ਲੈਕਚਰਰ ਅਰਥ-ਸ਼ਾਸ਼ਤਰ,
ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀ.ਸੈਕੰ.ਸਕੂਲ
9814715796
ਭੈਣੀ ਸਾਹਿਬ (ਲੁਧਿਆਣਾ)-141126
rupaljs@gmail.com

ਤੇਰੀ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਨੂੰ ਚਾਹਵਾਂ ਮੈਂ,ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।
ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਸਦ ਹੀ ਧਿਆਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਰਹੇ ਜਦ ਪਹਿਰ ਰਾਤਿਰ ਦਾ,ਨਾ ਸੁਰਜ ਹੋ ਉਦੇ ਹੋਇਆ,
ਤੇਰਾ ਜਸ ਉਠ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਬਣਾਂ ਉਦਮੀ ਕਰਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ,ਤੇਰੀ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰਾਂ ਮੈਂ,
ਤੇ ਨਿੱਤਨੇਮੀ ਕਹਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਕਿਰਤ ਕਰਦੇ ਕਿਤੇ ਪਲ ਭਰ ਨਾ ਮਨ ਤੋਂ ਵਿਸਰ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ,
ਜੇ ਵਿਸਰਾਂ ਮਰ ਹੀ ਜਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਕਮਾਵਾਂ ਕਿਰਤ ਚੋਂ ਜੋ ਖਰਚ ਹੋਵੇ ਧਰਮ-ਕਰਮਾਂ ਤੇ,
ਸਦਾ ਹੀ ਵੰਡ ਖਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਰ ਜਾਵਾਂ,
ਸਿਦਕ ਇਸ ਦਰ ਤੇ ਲਿਆਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਵਿਕਾਰਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਦਿਲ ਜਾਵੇ,ਨਾ ਪੰਜਾਂ ਵੱਸ ਕਿਤੇ ਆਵੇ,
ਕਿ ਆਪੇ ਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਬਚਾ ਰੱਖੀਂ ਭਰਮ ਭੇਖਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕਰਮ ਕਾਂਡਾਂ ਤੋਂ,
ਦਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

ਸਦਾ ਹੱਕ ਸੱਚ ਦੀ ਖਾਤਰ,ਅੜਾਂ ਹਰ ਜੁਲਮ ਦੇ ਅੱਗੇ,
‘ਰੁਪਾਲ’ਸਿਰ ਵੀ ਕਟਾਵਾਂ ਮੈਂ, ਕਰੀਂ ਬਖਸਿ਼ਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ।

30/03/2013
ਲੈਕਚਰਰ ਅਰਥ-ਸ਼ਾਸ਼ਤਰ,
ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀ.ਸੈਕੰ.ਸਕੂਲ
9814715796
ਭੈਣੀ ਸਾਹਿਬ (ਲੁਧਿਆਣਾ)-141126
rupaljs@gmail.com

ਇੱਕ ਗੁਜਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਹਦੀ ਮਿੱਟੀ ਚੀਕਣੀ
ਕਲਾਕਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜੀ
ਹੁਨਰਾਂ ਨਾਲ ਤਰਾਸ਼ੀ ਹੋਈ
ਅੱਗ ਦੇ ਆਵੇ ਪੱਕੀ ਹੋਈ
ਰੰਗ ਰੋਗਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਸ਼ਕਦੀ
ਸੁਰਮ-ਸੁਰਾਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ
ਲਾਲ ਯਾਕੂਤੀ ਹੋਂਠਾਂ ਵਾਲੀ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੰਗਲੀ ਮਟਕੀ ਚੁੱਕੀ ਡਰਾਇੰਗ-ਰੂਮ ਦੀ ਬਣੇ ਸਜਾਵਟ
ਜਾਂ ਬਾਲਾਂ ਦਾ ਖੇਡ ਖਿਡੌਣਾ ਇੱਕ ਗੁਜਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਜਿਹਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮਾਸ ਦੀ
ਵਸਲ-ਪਲਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜੀ ਹੋਈ
ਕੁੱਖ ਦੇ ਆਵੇ ਪੱਕੀ ਹੋਈ
ਜੋਬਨ ਦੀ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਲਿਸ਼ਕਦੀ
ਸ਼ਹਿਦ-ਨਹਾਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ
ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਂਠਾਂ ਵਾਲੀ
ਸੱਤ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਲਹਿੰਗਾ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਮਟਕੀ ਚੁੱਕੀ ਹੋਕਾ ਦਿੰਦੀ ਗਲੀ ਗਲੀ
ਉਂਜ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ
ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਹੀ ਗੁਜਰੀਆਂ
ਅੰਬੜੀ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡਲੀਆਂ
ਵੰਝਲੀ ਵਰਗੇ ਬੋਲਾਂ ਜਿਹੀਆਂ
ਖੱਟੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੋਲ੍ਹਾਂ ਜਿਹੀਆਂ
ਬਾਬਲ-ਬਾਗੀਂ ਮੋਰਨੀਆਂ
ਘਰ ਘਰ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਰੁੱਤ ਤੋਂ
ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਮੌਸਮ ਤੀਕਰ
ਚੁੱਕ ਖਾਬਾਂ ਦੀ ਸੰਦਲੀ ਮਟਕੀ
ਮਟਕ ਮਟਕ ਕੇ ਤੁਰਦੀਆਂ
ਪਰ ਉਹ ਗੁਜਰੀ ਕੇਹੀ ਗੁਜਰੀ ਸੀ?
ਚਮਤਕਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਸਿਰਜੀ
ਸੱਚ ਦੇ ਆਵੇ ਪੱਕੀ ਹੋਈ
ਨਾਮ-ਖੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀ,
ਸਿਰ ਮਟਕੀ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀ
ਵਿਸਾਹ-ਘਾਤ ਦੀਆਂ ਨਹੁੰਦਰਾਂ ਛਿੱਲੀ
ਲਹੂ ਦੀ ਚੁੰਨੀ, ਲਹੂ ਦੇ ਲੀੜੇ
ਛਾਲਿਆਂ ਲੱਦੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ
ਠੰਢੇ ਬੁਰਜ ਦੀ ਅੱਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ ਜਿਹੜੀ।
ਕੰਤ ਜਦੋਂ ਪਰਦੇਸੀਂ ਜਾਂਦੇ
ਗੋਰੀਆਂ ਦੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਵਿਹੜੇ
ਸਤਲੁਜ ਅਤੇ ਬਿਆਸ ਉੱਤਰਦੇ
ਪਰ ਜਦ ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਸਾਂਈਂ
ਕਤਲਗਾਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ ਨੂੰ ਤੁਰਿਆ
ਆਰੇ ਚੱਲ ਗਏ ਹੋਣੇ ਨੇ,
ਉਹਦੇ ਨਰਮ ਕਾਲਜੇ ਉੱਤੇ
ਉਫ! ਉਹ ਕਿਹੇ ਸੂਰਜੀ ਪਲ ਸਨ!
ਜਦ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੰਨੀ ਨੱਪ ਕੇ
ਉਹਨੇ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਦਬਾਇਆ
ਇੱਕ ਵੀ ਹੰਝੂ ਨਾ ਛਲਕਾਇਆ
' ਤੇਰਾ ਭਾਣਾ ਮੀਠਾ ਲਾਗੈ ' ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਰ-ਵਾਕ ਸੁਣਾਇਆ
'ਸ਼ੁਕਰ ਤੇਰਾ'ਕਹਿ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਠੋਹਕਰ ਵੀ ਲੱਗੇ
ਮਾਵਾਂ ਪੀੜੋ-ਪੀੜ ਹੁੰਦੀਆਂ
ਕੀੜੀ ਦੇ ਆਟੇ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਣ
ਦੁਖਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚੁੰਮਣ
ਅੱਥਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਕਰਨ ਟਕੋਰਾਂ
ਪਰ ਜਦ ਉਹਦੇ ਲਾਲ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਿਆ
ਸਾਜਿਸ਼-ਭਿੱਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ,
ਸੂਲਾਂ ਨੇ ,ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਨੇ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਹੁ-ਡੰਗਾਂ ਨੇ
ਲਹੂ-ਤਿਹਾਏ ਰੰਗਾਂ ਨੇ
ਜਿਸਮ ਹੋ ਗਿਆ ਛਲਣੀ ਛਲਣੀ
ਬੱਗੇ ਮੁੱਖ 'ਤੇ ਲਾਲ-ਤਤੀ੍ਹਰੀ
ਮਾਛੀਵਾੜੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ
ਤੱਕ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ
ਰੁੱਗ ਤਾਂ ਵੱਢੇ ਗਏ ਹੋਣਗੇ
ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਆਂਦਰ 'ਚੋਂ ਵੀ
ਉਫ! ਉਹ ਕਿਹੇ ਸੂਰਜੀ ਪਲ ਸਨ!
ਜਦ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੇ ਝੁਰਮਟ 'ਤੇ ਉਸ
ਰੱਬੀ ਰਜ਼ਾ ਦੀ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਈ
ਥਾਪੜ ਥਾਪੜ ਪੀੜ ਸੁਆਈ
ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰਾਂ ਦੀ ਧੂਫ ਜਗਾਈ
ਦਾਦੀਆਂ ਦੇ ਹੋਂਠਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਕੇ,
ਲੋਰੀਆਂ ਪਹੁੰਚਣ ਘੋੜੀਆਂ ਤੀਕਰ
ਪਰ ਜਦ ਉਹਨੇ ਪੋਤਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਭੇਜਣ ਲਈ ਕਸਾਈ-ਖਾਨੇ
ਅੰਤਿਮ ਵਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਣੈ
ਚੁੰਮ ਚੁੰਮ ਮਸਤਕ ਠਾਰਿਆ ਹੋਣੈ
ਫਟਿਆ ਹੋਊ ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ
ਉਹਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ
ਉਫ! ਉਹ ਕਿਹੇ ਸੂਰਜੀ ਪਲ ਸਨ!
ਅੰਗ ਅੰਗ ਦੇ ਭੂਚਾਲ ਨੂੰ ਉਸ ਜਦ
ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਣੈ
ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਦਾ ਦੀਵਾ
ਰੂਹ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਣੈ
ਹੈ ਆਸਾਨ ਇਹ ਕਹਿਣਾ,ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੜੀ ਸੀ
ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ
ਪੀੜਾਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਸੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਚੇਰੀ
ਉਹ ਸੀ ਨਾਮ 'ਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ
ਕੁੱਖ ਉਹਦੀ ਸੀ ਚਾਨਣ ਚਾਨਣ
ਸੱਚ ਹੈ ਇਹ
ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ
ਜੇ ਉਹ ਮਾਸ-ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬੁੱਤ ਸੀ
ਜੇ ਜੁੱਸਾ ਰੋਟੀ ਮੰਗਦਾ ਸੀ
ਤੇਹ ਉਹਦੀ ਸੀ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੀ
ਸਾਹਾਂ ਲਈ ਸੀ ਹਵਾ ਲੋੜੀਂਦੀ
ਫਿਰ ਤਾਂ ਫੱਟ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਣੇ
ਫਿਰ ਤਾਂ ਪੀੜ ਵੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ
ਫਿਰ ਹੰਝੂ ਵੀ ਆਏ ਹੋਣੇ
ਉਫ! ਉਹ ਕੇਹੀ ਅੰਬਰੀ ਰੂਹ ਸੀ!
ਜਿਸਮ ਸੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਰਾਮਾਤ ਸੀ
ਕੇਹਾ ਸੀ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਖੁਦਾ ਦਾ!
ਜਿਹਨੇ ਸਬਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪੀਤੇ
ਜ਼ਖਮਾਂ 'ਤੇ ਫੁਲਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ 'ਸੀਅ' ਨਾ ਕੀਤੀ
ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ
ਜਿਹੜੀ ਆਪ ਰਤਾ ਨਾ ਡੋਲੀ
ਨਾ ਹੀ ਡੋਲਿਆ ਉਹਦਾ ਜਾਇਆ
ਨਾ ਉਹਦੇ ਜਾਏ ਦੇ ਜਾਏ
ਹੈ ਕੋਈ ਗੁਜਰੀ ਉਹਦੇ ਵਰਗੀ?
ਸੀ ਕੋਈ ਗੁਜਰੀ ਉਹਦੇ ਵਰਗੀ?
ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਜਰੀ ਉਹਦੇ ਵਰਗੀ?
ਕਿਤੇ ਵੀ ਗੁਜਰੀ ਉਹਦੇ ਵਰਗੀ?
ਤਵਾਰੀਖ ਦਾ ਹਰ ਵਰਕਾ ਹਰ ਸਤਰ ਫਰੋਲੋ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਫੋਲੋ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂਓਂ ਲੱਭਣੀ ਗੁਜਰੀ ਉਹਦੇ ਵਰਗੀ?
ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂਓਂ ਹੋਣੀ ਗੁਜਰੀ ਉਹਦੇ ਵਰਗੀ? ਵੇ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖੰਦੜਿਓ!ਕੋਈ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਓ!
ਕਲਮ ਚੁੱਕੋ,ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੀ ਵਾਟ ਦਿਖਾਓ!
ਨਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਿੰਦ ਦੇ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ 'ਚ ਉਹਦਾ ਕਾਂਡ ਲਿਖਾਓ!

ਡਾ:ਗੁਰਮਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 07/03/2012

ਔਰਤ-ਦਿਵਸ 'ਤੇ
ਔਰਤ ! ਓ ਔਰਤ!
ਡਾ: ਗੁਰਮਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ

ਔਰਤ ! ਓ ਔਰਤ!
ਇਹੋ ਜੂਨ ਤੇਰੀ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੰਢਾਣੀ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਹੰਢਾਣੀ
ਜਦ ਤਿਲ੍ਹਕੇਂ, ਤਾਂ ਦੇਵੇ ਸਹਾਰਾ ਨਾ ਕੋਈ
ਜਦ ਡਿੱਗੇਂ, ਉਠਾਵੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਕੋਈ
ਤੂੰ ਖੁਦ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਮੋਹ ਦੇ
ਜਦ ਡੁੱਬੇਂ, ਤਾਂ ਬਣਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਨਾ ਕੋਈ

ਔਰਤ! ਓ ਔਰਤ!
ਇਹੋ ਹੋਣੀ ਤੇਰੀ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਪੁਗਾਣੀ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਪੁਗਾਣੀ
ਤੂੰ ਹਾਰੀ, ਜਦ ਹੋਈ ਮਜਬੂਰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ
ਤੂੰ ਹਾਰੀ, ਜਦ ਹਾਰੀ ਸੰਧੂਰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ
ਤੂੰ ਰੁਕ ਨਾ ਸੀ ਸਕਦੀ, ਤੂੰ ਝੁਕ ਨਾ ਸੀ ਸਕਦੀ
ਤੂੰ ਹਾਰੀ ਤਾਂ ਹਾਰੀ ਹੈਂ ਨੂਰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ

ਔਰਤ! ਓ ਔਰਤ!
ਇਹੋ ਹਾਰ ਤੇਰੀ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਜਿਤਾਣੀ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਜਿਤਾਣੀ
ਕੋਈ ਜੂਏ 'ਚ ਹਾਰੇ , ਤੂੰ ਫਿਰ ਉਹੋ ਔਰਤ
ਕੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ , ਤੂੰ ਫਿਰ ਉਹੋ ਔਰਤ
ਕੋਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਮੰਗੇ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਉਹੋ ਔਰਤ
ਕੋਈ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਉਹੋ ਔਰਤ

ਔਰਤ ! ਓ ਔਰਤ !
ਇਹੋ ਕੁੰਜ ਤੇਰੀ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ ਲਾਹਣੀ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਲਾਹਣੀ
ਆਪਣੇ ਖੰਭ ਤੂੰ ਆਪ ਉਗਾਣੇ
ਜੇ ਕਿਤੇ ਆਪਣੀ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਪਛਾਣੇਂ
ਤੂੰ ਦੁਰਗਾ ਸੀ ਹੁੰਦੀ ,ਤੂੰ ਭਾਗੋ ਸੀ ਹੁੰਦੀ
ਜੇ ਕਿਤੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਛਾਣੇਂ

ਔਰਤ! ਓ ਔਰਤ
ਇਹੋ ਲਾਟ ਤੇਰੀ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਜਗਾਣੀ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਜਗਾਣੀ
ਔਰਤ! ਓ ਔਰਤ!
ਇਹੋ ਜੂਨ ਤੇਰੀ
ਇਹ ਤੂੰ ਹੀ ਬਚਾਣੀ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਬਚਾਣੀ ।

ਬਗਾਵਤਨਾਮਾ
ਡਾ: ਗੁਰਮਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ

ਮੈਂ ਹੱਵਾ ਦੀ ਜਾਈ
ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਖਾਤਿਬ ਹਾਂ
ਖੱਖੜੀਆਂ ਮੱਥੇ 'ਚ ਇਕ ਸਵਾਲ ਲੈ ਕੇ
ਸੁੰਨੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਮਸ਼ਾਲ ਲੈ
ਜਦ ਦੋ ਆਦਮ ਆਪਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਲਝਦੇ ਨੇ
ਭਖਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਛੇੜਦੇ ਨੇ
ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮਾਂ,ਧੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਭੈਣ ਦਾ ਬਲਾਤਕਾਰ
ਸੁਆਦ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦੇ ਓ
ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਦੇ ਕੱਜਣ ਨੂੰ ਪਾੜ
ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਓ
ਹਵਸ ਲਿਬੜੇ ਆਪਣੇ ਲਫਜ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ
ਬਾਤ ਏਥੇ ਹੀ ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਵੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ
ਚਗਲੀ ਜੂਨ ਹੰਢਾਉਂਦੀ ਹੋਈ
ਕੁਝ ਸੋਹਣੇਰਾ ਸਿਰਜਦੀ ਹਾਂ
ਕੁਝ ਚੰਗੇਰਾ ਕਰ ਦਿਖਾਵਾਂ
ਫਿਰ ੳਦੋਂ ਵੀ
ਸਭ ਅਸੀਸਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਸੇ
' ਸਾਈਂ ਜੀਵੇ''-' ਬੁੱਢ ਸੁਹਾਗਣ '
' ਵੀਰ ਜਿਉਣ '-' ਪੁੱਤ ਖਿਡਾਵੇਂ '
ਹਰ ਅਰਮਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਿਰ
ਹਰ ਵਰਦਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਿਰ
ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ
ਸਰਵ-ਉੱਚਤਾ ਦੀ ਕਾਲੀ ਨਕਾਬ ਲਾਹ ਕੇ
ਈਮਾਨ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਤੱਕਿਓ!
ਜਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਓ
ਕਿ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਹਸ਼ਰ ਲਈ
ਬੱਸ ਆਪ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ
ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਦਾ
ਸਿਰ ਵੱਲ ਆਉਣਾ ਸੋਗਵਾਰ ਹੈ
ਮੈਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ
ਕੱਢ ਲਏ ਮੈਂ ਪੈਰ
ਇਸ ਦਲਦਲ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ
ਅੱਜ ਐਲਾਨਾਂ
ਆਪਣੇ ਮਕਤਲ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ
ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਜਿਸ਼ੀ
ਚੱਕਰ- ਵਿਊਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ
ਹੁਣ ਨਕਲੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰਾਂ ਦੀ
ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ
ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਚੱਕੀ ਬਣ ਕੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੌਣਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ
ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਜਿਸ਼ੀ
ਚੱਕਰ- ਵਿਊਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਮੈਂ।

ਡਾ:ਗੁਰਮਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, 08/03/2012

ਦੁਪਹਿਰ ਹੁੰਦੀ ਸਿਖਰਾ ਵਾਲੀ
ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਾਮ ਠਰੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਖੇਤ ਅੜਿਕਾ ਸੁੱਕੀ ਟਾਹਲੀ
ਪਿਛਲੀ ਉਮਰ ਨਿਕੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਸਰੀਰ ਹੋ ਜਂਾਦਾ ਲਹੂ ਤੋ ਖਾਲੀ
ਵਹਿਣ ਦਿਲਾ ਦਾ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਨੀਂਦ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਿਆਲੀ
ਸੁਪਨਾ ਲੰਮ ਸਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਸੁਕੇ ਪੱਤਰ ਟੁੱਟੇ ਤਰਕਾਲੀ
ਹਰਾ ਕਚੂਰ ਬੇਰੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਖੜੋਤ ਚ ਹੋਵੇ ਕਾਈ ਕਾ਼ਲੀ
ਵਗਦਾ ਪਾਣੀ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਸ਼ਮਾ ਬੁਝੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋ ਖਾਲੀ
ਸੜਕੇ ਵੀ ਨਾ ਪਤੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਏ

ਬਿੱਟੂ ਚੇਤੇ ਆਵੇ ਚੂਰੀ ਵਾਲੀ
ਬੁੱਢੇ ਵਾਰੇ ਖਾਲੀ ਛੰਨਾ ਹੂੰਦਾ ਏ

06/03/2013
+44 7877792555
bittulatala@hotmail.co.uk  

ਰੂੜੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ
ਬਿੱਟੂ ਖੰਗੂੜਾ, ਲੰਡਨ

ਰੂੜੀ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪਰੀਤ
ਮਹਿਲੀ ਬਾਗਾ ਦਾ ਖਾਬ ਸੀ

ਬੇਬੱਸ ਹੌਕਿਆ ਦਾ ਸੰਗੀਤ
ਕੂੰਜ ਨੂੰ ਚੁਕਿਆ ਉਕਾਬ ਸੀ

ਖੰਭਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦੀ ਸੀ ਰੀਤ
ਅਧਵਾਟੇ ਟੁੱਟੀ ਪਰਵਾਜ਼ ਸੀ

ਬੋਲੀ ਚੀਖ ਯੱਖ ਠੰਡੀ ਸੀਤ
ਸਿਸਕਦੀ ਨਾ ਆਵਾਜ ਸੀ

ਚਿੱਟੀ ਚੁੰਨੀ ਹੋਜੇ ਨਾ ਪਲੀਤ
ਹੰਝੂ ਖਾਰਿਆ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਸੀ

ਤੰਦਾ ਤੰਦਾ ਕਿਰਿਆ ਅਤੀਤ
ਖਾਮੋਸ਼ ਰਾਹਾ ਦਾ ਸਾਜ ਸੀ

ਬਿੱਟੂ ਬਣ ਗਿਆ ਏ ਗੀਤ
ਦਫਨ ਡੂੰਘਾ ਜੋ ਰਾਜ ਸੀ

02/03/2013
+44 7877792555
bittulatala@hotmail.co.uk  

ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ
ਬਿੱਟੂ ਖੰਗੂੜਾ, ਲੰਡਨ

ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਦੀਵਿਆ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੁਛਦਾ
ਹਨੇਰਾ ਤਾ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜਾ ਨੂੰ ਡਕਾਰ ਲੈਦਾਂ

ਇਕੋ ਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਫਾਂਸੀ ਚਾੜ ਲੈਂਦਾ

ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਜਾਲਮ ਬੰਦੂਕਾ ਦਾ ਕਾਫਲਾ
ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਜਾਦੀ ਨੂੰ ਰਾੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ

ਬੇਸੁਰੇ ਸਾੜਿਆ ਦਾ ਬਲਦਾ ਇਹ ਲਾਂਬੜ
ਸੁਰਮਈ ਵੀਣਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਲੈਂਦਾ

ਲੋਕਤੰਤਰ ਬਹੁਗਿਣਤੀਆ ਦਾ ਮੁੱਲ
ਘਟ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਲਤਾੜ ਲੈਂਦਾ

ਜਾਬਰ ਸ਼ਰੇਆਮ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਇਜਤਾ
ਨਾਬਰ ਕਰ ਬੰਦ ਕਿਵਾੜ ਲੈਂਦਾ

ਜਦੋ ਨਾ ਪੁੱਗੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮਨਮਰਜੀ ਦਾ
ਦਫਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਦੀ ਚਾੜ ਲੈਂਦਾ

ਬੂਹਾ ਖੋਲਣ ਤੋ ਡਰਦਾ ਹੁਸਨ ਜਿਹੜਾ
ਇਸ਼ਕੇ ਲਈ ਕੰਧਾ ਨੂੰ ਪਾੜ ਲੈਂਦਾ

ਨਗਾਰਖਾਨੇ ਚ ਤੂਤੀ ਦੀ ਕੌਣ ਸੁਣਦਾ
ਬਿੱਟੂ ਐਂਵੇ ਆਪਣਾ ਖੁਨ ਸਾੜ ਲੈਂਦਾ

02/03/2013
+44 7877792555
bittulatala@hotmail.co.uk  

ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਆਵੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੱਚੇ ਪੂਰਾ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਪਵੇ ਦੁੱਖ, ਰੋਵੇ ਜ਼ਾਰੋ ਜ਼ਾਰ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਸੱਥਾਂ ਕਰਨ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਭਲਾ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਮੰਗੇ ਸਦਾ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਹਿਮਾਲੇ ਦੀਆਂ ਪੌਣਾਂ ਥੱਲੇ ਵਸੇ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਲੋਰੀਆਂ ਦੇਣ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਆਏ ਗਏ ਨੂੰ ਝੱਲਦਾ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ

ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਝੰਡੇ ਗੱਡੇ ਪੰਜਾਬ
ਏਸੇ ਲਈ ਹਾਂ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ
15/02/2013

ਹਾਇਕੂ - ਜਨਮੇਜਾ ਸਿੰਘ ਜੌਹਲ ਦੇ ... ਕੁੱਝ

ਕਿਸੇ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ
ਟਾਂਵੇਂ ਟਾਂਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂਵੇਂ
ਨੀਂਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁੱਖ ‘ਚ
ਸੋਚਾਂ ਦਾ
ਬੀ ਜਦ ਬੀਜਿਆ
ਉਸ ਵੇਲੇ
ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਦੇ
ਨਿੱਘੇ ਜਿਹੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ
ਅਚਿੰਤ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸਾਂ ਮੈਂ……

ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਅੰਕੁਰ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂ
ਘਰ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ
ਕਿਸ ਅਜਨਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ‘ਚ
ਫੁੱਟ ਨਿਕਲਿਆ
ਕਿ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਖੰਭ ਉਗ ਆਏ !
ਤੇ………………
ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਤਾਬੀਰ
ਚੁਗਦਿਆਂ… ਚੁਗਦਿਆਂ…
ਕਿੰਨੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ
ਕਿੰਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾਹੇ
ਕਿ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲੇ ਪੈ ਗਏ….!!

ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ
ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਰੁਖ ਬਣ
ਉਹੀ ਸੋਚਾਂ
ਅਜਨਬੀ ਜਿਹੀਆਂ
ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ
ਜੜ-ਹੀਣ !
ਤੇ ਘਰ???
ਘਰ ਜੋ ਕੋਹਾਂ ਮੀਲ
ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਆਈ ਸਾਂ
ਉਸੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀਂ ਹਾਂ…….. !

31/01/2013

ਸੁਰਖ ਜੋੜੇ ‘ਚ ਸਜੀ ਕੁੜੀ !
ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਟਰਾਂਟੋ

ਸੁਰਖ ਜੋੜੇ ‘ਚ ਸਜੀ ਕੁੜੀ
ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕੁਛ ਜਗਦਾ ਬੁਝਦਾ
ਕੈਨਵਸ ਤੇ ਕੁਛ ਬਣਦਾ ਮਿਟਦਾ !

ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਚੌਲ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ ਸੁੱਟਕੇ
ਛਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਖੰਜਿਆਂ ‘ਚ ਖੇਡੀਆਂ ਲੁਕਣ-ਮੀਟੀਆਂ
ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਉਡੀਕਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ
ਸੰਦੂਕ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ
ਅਲਮਾਰੀ ‘ਚ ਪਈਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ
ਕਿਤਾਬਾਂ ‘ਚ ਪਏ ਖਤ
ਖਤਾਂ ‘ਚ ਪਏ ਨਿਹੋਰੇ
ਕੁਛ ਹਾਸੇ-
ਕੁਛ ਰੋਸੇ
ਅੱਖਾਂ ‘ਚੋਂ ਕੇਰੇ ਹੰਝੂ !

ਕੱਕੀ ਕੈਨਵਸ ਤੇ
ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਸਮੇਟੀ
ਮਹਿੰਦੀ ਰੱਤੇ ਪੈਰੀਂ
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪਬ ਧਰਦੀ
ਘਰ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ ਟੱਪ
ਇਕ ਪੁਲਾਂਘ ਵਿਚ
ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੈਅ
ਕਿੰਨੇ ਲੰਮੇ ਫਾਸਲੇ
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ
ਮਰਿਆਦਾਵਾਂ ਦੇ
ਰਸਮਾਂ ਦੇ
ਸਲੀਕਿਆਂ ਦੇ
ਮੁਹਾਂਦਰਿਆਂ ਦੇ
ਤੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ !

31/01/2013

ਮਾਂ, ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ ਤੇਰੀ ਥਾਂ।
ਤੂੰ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ ,ਜਿਸ ਦੱਸਿਆ ਰੱਬ ਦਾ ਪਤਾ,
ਰੱਬ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਪਤਾ, ਰਹਿ ਗਿਆ,ਪਤਾ।।
ਰੱਬ ਕਹਿਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ,ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਸਾਂ।।

ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ, ਪਸ਼ੂ,ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ,
ਹਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦ, ਜੀਵ, ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ।
ਬੋੜ੍ਹ ਵਰਗੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਹੈ।।

ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਬਿਰਾਨ ਸੀ ਜਹਾਂ।
ਮਾਂ ਜਨਨੀ ਹੈ ,ਮਮਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ,
ਪਿਆਰ ਦਾ ਖ਼ਜਾਨਾ, ਮੋਹਿਣੀ ਸੂਰਤ।
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਾ, ਮਿਲਦਾ ਇਹ ਸਮਾਂ।।

ਜਨਮ ਦੇਵੇਂ, ਗੋਦੀ ਲੈ ਪਾਲੇਂ ਪਲੋਸੇਂ।
ਰੋਂਦਿਆਂ ਨੂੰ, ਗ਼ਲ ਨਾਲ ਘੱਟ ਲਾਵੇਂ,
ਲਿੱਬੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਲੈ ਗੋਦੀ ਚਾਵੇਂ।
ਕਦੇ ਨਾ ਰਖਦੀਂ,ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੋਸੇ।।

ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹੈ ਦਿੱਤੀ, ਮੈਂਨੂੰ ਮਾਂ ਬੋਲੀ।
ਫੜਾਕੇ ਉਂਗਲੀ, ਸਿਖਾਇਆ ਖਲੋਨਾ,
ਮੱਮਾਂ ਕਹਿਣਾ, ਪਾਪਾ ਕਹਿ ਬਲੌਣਾ।
ਜਹਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ,ਖਿੜਕੀ ਖੋਲੀ।।

ਮਾਂ, ਤੂੰ ‘ਮਾਂਵਾਂ’ ਦੀ ਮਾਂ ,ਜੁਲਮ ਝੱਲਦੀ।
ਤੇਰਾ ਅਹਿਸਾਨ ਪੁਤਰ,ਭੁਲ ਜਾਵਣ,
ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,ਮਾਰ ਮੁਕਾਵਣ।
ਲੰਮੀਂ ਕਥਾ ਹੈ,ਇਸ ਛਲਬਲ ਦੀ।।

28/05/2013

ਬੇਕਾਬੂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਮਿੱਧਦੇ ਫ਼ੁੱਲ ਕਲੀਆਂ,
ਕਾਮ ਮੱਤੇ ਰਾਖ਼ਸਸ, ਘੁੱਮ ਰਹੇ ਚੰਘਿਆੜਦੇ।
ਇਹ ਦਰਿਂਦੇ, ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੱਮਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ,
ਬੇਖੌਫ ਖੂਨੀ ਸਿ਼ਕਰੇ, ਬੋਟ ਚਿੜੀਆਂ ਮਾਰਦੇ।।
ਇਹ ਆਵਾਰਾ ਕੁੱਤੇ, ਨ੍ਹੇਰੇ ‘ਚ ਚੌਂਕਦੇ ਗਿੱਦੜ,
ਹਲਕਾਏ ਫਿਰਨ, ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਮਾਰਦੇ, ਡਕਾਰਦੇ।।
ਉੱਜੜਦਾ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡਾ ਚਮਨ,
ਕਦੋਂ ਤਕ ਵੇਖੋਗੇ, ਹੁੰਦੇ ਕੰਮ ਇਹ ਨਿਘਾਰ ਦੇ।।
ਬਣ ਬੈਠੇ ਠੱਗ ਲੁਟੇਰੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸੰਤ,
ਰੱਬਘਰ ਵੀ ਅੱਡੇ ਨੇ, ਨਫ਼ਰਤ ‘ਤੇ ਬਿਓਪਾਰ ਦੇ।।
ਮੁਛਕਿਆ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ‘ਚ ਵੀ ਘੁਲ ਗਈ ਜ਼ਹਿਰ,
ਵਰ੍ਹਦੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ‘ਤੋਂ ਅੱਗ ਦੀ ਬੁਛਾਰ ਦੇ।।
ਹੈ ਕੋਈ ਰਹਿਬਰ,ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਅਰਜੋਈ ਸੁਣੇ,
ਆ ਸਾਂਭੇ ਚਮਨ, ਆਵਣ ਦਿਨ ਫਿਰ ਬਹਾਰ ਦੇ।।

28/05/2013

ਨਾ ਦਵਾ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ, ਨਾ ਦੁਵਾ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।
ਮਹਿਬੂਬ ਦੀ ਨਜ਼ਰ,ਨਾ ਦਿਲਰੁਬਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਹੈ।।

ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਹੀ ਇਕਮਾਦ ਦਾ, ਹੈ ਇਹ ਕਸੂਰ,
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੁਨਾਹਾਂ ਦਾ,ਇਹ ਬਸ਼ਰ ਹੈ।।

ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਘੁਮ ਰਹੇ ਨੇ, ਬੇਖੌਫ ਦਿਨ ਰਾਤ,
ਖ਼ਬਰ ਬੇਗੁਨਾਹਾਂ ਦੀ ਹੀ, ਹੁੰਦੀ ਨਸ਼ਰ ਹੈ।।

ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਵਿਹੜਾ, ਕੂੜੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ,
ਗੰਧਲਾ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਛੱਡੀ ਕਸਰ ਹੈ।।

ਹੁਣ ਮਨੁਖਤਾ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਨ, ਆਪੇ ਹੈ ਮਨੁਖ,
ਧਰਮ ‘ਤੇ ਹੁਣ, ਅਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਜਕੜ ਹੈ।।

ਧੀ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਮਾਂ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰ ਰਹੇ,
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ, ਪੈਸੇ ਦੀ ਪਕੜ ਹੈ।।

ਮਰਜ਼ ਏਨੀ ਵਧ ਗਈ, ਬੇ ਇਲਾਜ ਹੈ ਮਰੀਜ਼,
ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ, ਦਵਾ ਤੇ ਦੁਆ ਵੀ ਵੇਸਫਲ ਹੈ।।

15/05/2013

ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ, ’ਤੇ ਬੰਦਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਜਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ, ’ਤੇ ਧੰਦਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਮੌਸਮ ਬਦਲ ਗਏ, ਹਵਾਵਾਂ ਵੀ ਬਦਲੀਆ,
ਪੀਂਘ ਦਾ ਰੰਗ, ਸੱਤ ਰੰਗਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਬਾਗਵਾਂ ਵੀ ਹੁਣ, ਵੇਚਦਾ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ,
ਬਦਲ ਗਈ ਬੁਲਬੁਲ, ਚੰਬਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਨਹੀਂ ਵਗਦੇ ਹਲ, ਨਹੀਂ ਢੋਲੇ ਗੌਂਦੇ ਹਾਲੀ,
ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਕਸੀਏ, ਰੰਬਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਕੁੱਤਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਨਾ ਟਿੰਡਾ ਦਾ ਰਾਗ,
ਆੜਾਂ ‘ਚ ਵਗਦਾ, ’ਜਲਗੰਗਾ’ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਪੀੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਹੁਣ, ਮਾਂ ਦਾਦੀ ਦਾ ‘ਤੱਖਤ’,
ਨਾ ਰਹੀ ‘ਚਾਰਪਾਈ’ ਮੰਜਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਤੂੰਬੀ ਦੀ ਤਾਰ, ਤੇ ਅਲਗੋਜ਼ੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਨੇ,
ਨਹੀਂ ਬੱਜਦੀ ਸਰੰਗੀ, ਸੁਰੰਗਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਹੁਣ ਰਾਂਝੇ, ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਚਾਰਨ ਨਾ ਮੱਝੀਆਂ,
ਹੁਸਨ ਦੀ ਸ਼ਮਾਂ ਠੰਡੀ, ਪਤੰਗਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।

ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ, ਫਿਰਦੇ ਨੇ ਹੁਣ ਲੁਟੇਰੇ
ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਰਤ ਦਾ, ਧੰਦਾ ਬਦਲ ਗਿਆ।।,

12/04/2013

ਤਸਵੀਰ ਲੈ ਘੁਮ ਰਿਹਾਂ, ਬਾਜਾਰ ਵਿਚ,
ਕੋਈ ਸੂਰਤ, ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਹਨ ਬੁਲੀਂਆਂ ਤੇ ਹਾਸੇ ‘ਤੇ ਅੱਖੀਂ ਇਸ਼ਾਰੇ,
ਕੋਈ ਸੁਣਦੀ ਗਲ, ਕਿਸੇ ਦਿਲ ਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਰੰਗੀਨਗੀ ਹੈ ਇਸ ਚਮਨ ‘ਚ ਹਰ ਖੂੰਜੇ,
ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਲੀ,ਕਿਤੇ ਖਿਲਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਤੁਰਦਿਆਂ, ਬੀਤ ਗਏ ਨੇ ਯੁਗ ਕਈ,
ਨਜ਼ਰ ਅਓਂਦੀ ਅਜੇ, ਮੰਜਿਲ ਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਲਿਸਟ ਲੰਮੀ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਵੱਧਦੀ ਗਈ,
ਇੰਟਰੀ ਇਕ ਵੀ,ਜਿਂਦਾ ਦਿਲ ਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਲੱਭ ਲਿਆ ਮੈਂ ਹਰ ਖਜ਼ਾਨਾ ‘ਤੇ ਦੌਲਤ,
ਓੁਹ ਗੁਆਚੀ,ਚੀਜ਼’ਅਜੇ ਲੱਭਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਵੇਖੋ ਕੂੜ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ, ਹੁੰਦਾ ਰਾਤ ਦਿਨ
ਗਲ ਸੁਣੀਦੀ ਅਜਕਲ, ਕਿਸੇ ਚੱਜਦੀ ਨਹੀਂ।।

ਕੀ ਕਰਾਂਗੇ, ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਯਾਰੀ ‘ਤੇ ਨਾਜ਼,
ਗਲ ਕਰਦੇ ਜੋ, ਕਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਨਹੀਂ।।

28/03/2013

ਸੀਨੇ ਦੀ ਪੀੜ ਦੇ ਮੈਂ, ਅੱਖਰ ਬਣਾ ਲਏ।
ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਕੂਲੇ ,ਇਹ ਨਸ਼ਤਰ ਬਣਾ ਲਏ।।

ਝੱਖੜ-ਹਨੇਰੀ ਝੁੱਲੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਬਰ ਕਰ,
ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਰੋੜੇ-ਕੰਡੇ, ਬਿਸਤਰ ਬਣਾ ਲਏ।।

ਸਿ਼ਕਵੇ ਗਿਲੇ ਕਰਦੇ, ਆਏ ਜੋ ਭਰੇ ਪੀਤੇ,
ਯਾਰ ਉਹ ਮੈਂ ਅਪਣੇ, ਅਕਸਰ ਬਣਾ ਲਏ।।

ਵਗਦੀ ਹਵਾ ‘ਚ, ਉਡਦੇ ਆਏ ਜੋ ਫੰਵੇ,
ਮਰਹਮ ਜ਼ਖਮਾਂ ਦੀ, ਤਤਪਰ ਬਣਾ ਲਏ।।

ਤੱਕ ਮੋਤੀ ਝਲਕਦੇ,ਫੁੱਲਾਂ ‘ਤੇ ਪਈ ਤ੍ਰੇਲ,
ਮਕਤਾ ਪਰੋ ਗਜ਼ਲ ਦੇ, ਸ਼ੇਅਰ ਬਣਾ ਲਏ।।

ਸਮਝਿਆ ਉਸ ਹੱਤਕ ਨੂੰ, ਹੈ ਬਰਦਾਨ ਮੈਂ,
‘ਹਮ ਪਿਆਲੇ’, ਮੈਖ਼ਾਨੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠਾ ਗਏ।।

ਪੀ ਗਿਆ ਮੈਂ ਜਹਿਰ, ਸਮਝਕੇ, ਹੈ ਅਮ੍ਰਿਤ,
ਦਰਦ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ, ਹੱਡੀਂ ਰਚਾ ਲਏ।।

26/03/2013

ਯਾਦ

ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ ਤੂਸੀਂ, ਕਿਉਂ ਦਿਲ ਲੈ ਗਏ ਮੇਰਾ,
ਭਾਲ ਵਿਚ ਇਸਦੀ,ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਲੁੱਟ ਗਏ ਇਸ ਮੁਰੀਦ ਕੋਲ, ਕੀ ਹੋਰ ਜੋ ਦੇ ਸਕਾਂ,
ਸੰਗ ਨਗਮੇ, ਸੇ਼ਅਰ, ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਭਾਲਦਾ, ਭੁੱਲ ਭੁਲਾਂਦਾ, ਪੁੱਜਾਂਗਾ ਦਰ ਤੇਰੇ ਇਕ ਦਿਨ,
ਲੰਘ ਜੰਗਲ ਬੇਲੇ ਪਰਬਤ, ਝਨਾ ਤਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਪਪੀਹੇ ਤਰਾਂ, ਲੱਭਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ‘ਬੂੰਦ’,
ਸਬਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਅਮ੍ਰਿਤ , ਘੁੱਟ ਭਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਲੋਕ ਸਮਝਣਗੇ ਹੈ ਪਾਗਲ, ’ਤੇ ਪੱਥਰ ‘ਮੋਤੀ’ ਨਹੀਂ,
ਰੱਖਕੇ ਦਿਲ ‘ਤੇ ਪੱਥਰ, ਸਭ ਜਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਸਕਦੀ ਹੈ ਯਾਦ, ਪੀਕੇ ਸਬਰ ਦਾ ਘੁੱਟ,
ਸੌ ਵਾਰ ਮਰਕੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂਗਾ, ਮਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਸੁਣੋਗੇ ਕਬ਼ਰ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼,
‘ਤੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ।

ਜੇ ਮਿੱਟੇ ਦੁਨੀਆਂ ਪਰਲੋ ਦੇ ਦਿਨ, ਨਾਂ ਮਿਟਾਂਗਾ ਮੈ,
ਨਾ ਆ ਮਿਲੋਗੇ ਜਦ ਤਕ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਮੈਂ॥

(08/01/2013)

ਮਹਿਫਲ ਦਾ, ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੱਚ ਮੰਡਲੀ ਦਾ, ਰਹਿਨੁਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸੀ ਬੋਲ ਜਿਸਦੇ ਮਿੱਠੇ, ਵੰਡਦੇ ਮਿਠਾਸ,
ਅਦਬ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਸੁਵ੍ਹਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਕੂੜ ਨਾਲ, ਭਰੀ ਬੇੜੀ,
ਡੁਬਦੀ ਬਚੌਂਦਾ, ਮਲਾਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸੀ ਮਹਿਫਲਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਯਾਰ,
ਜਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਜਾਮ ਦਾ, ਸਿਲਸਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਖਿੜਦੇ ਸੀ ਚਿਹਰੇ, ਵੇਖ ਓਸਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ,
ਪੀੜ ਕਿਵੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੁਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਚਿਰਾਗ ਸੀ ਉਹ, ਸੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ,
ਕੌਣ ਦਰਿੰਦਾ, ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਬੁਝਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ, ਉਹ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ ਸੱਚਾ,
ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ਕ, ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਕਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਯਾਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਯਾਰੀ,
ਜਗਦਾ ਰਹੇਗਾ ਚਿਰਾਗ, ਜੋ ਤੂੰ ਜਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ॥

(08/01/2013)

ਲੁੱਟ ਕਿਰਤੀ ਦੀ ਕਿਰਤ, ਉਸਾਰੇ ਗਿਰਜੇ, ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ ਏਥੇ।
ਰਹਿਮਤਾਂ ਦਾ ਪਾ ਭੁਲੇਖਾ, ਰੱਬ ਦਾ ਨਿਕਟੀ ਬਣ, ਝੂਠ ਪਾਦਰੀ ਵੇਚੇ।।
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਹ ਜੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮਿਲਨਾ, ਦਮ ਦਮ ਕਰਲੈ ਚੇਤੇ।
ਬਈ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ ਏਥੇ।।

ਉਹ ਠਹਿਰਦਾ ਲਾਲੋ ਦੇ ਘਰ, ਟੁੱਕਰ ਖਾਂਦਾ ਸੁੱਕੇ।
ਨਾ ਉਹ ਰੀਝੇ ਧਨ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਜਾਤਿ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੁੱਛੈ।
ਝੂਠੇ ਪਾਠਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਨਾਂ ਰੀਝੇ ,ਨਾਂ ਮੰਨੇ ਨਾਂ ਰੁਸੇ।
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਹ ਉਹ ਸਭਦਾ ਬਾਲੀ, ਭਾਂਵੇਂ ਬੰਦੇ ਭਾਂਵੇ ਕੁੱਤੇ।
ਬਈ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ ਏਥੇ।।

ਕਿਉਂ ਕੁੱਟਦੇ ਹੋ ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ,ਕਉਂ ਖੜਕਾਵੋਂ ਛੈਣੇ।
ਖ਼ੀਰ ਪੂੜਿਆਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਬੇਰ ਭੀਲਣੀ ਲੈਣੇ।
ਛੱਡ ਪਾਖੰਡ ਰਸਤੇ ਪੈ ਜਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਾ ਲੈ ਗਹਿਣੇ।
ਵੇਖੀਂ ਖੁੰਜ ਨਾ ਜਾਵੇ ਵੇਲਾ, ਲਗ ਯਾਰਾ ਤੂੰ ਕਹਿਣੇ।
ਰੱਖ ਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤੇ।
ਬਈ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ ਏਥੇ।।

ਬੰਦਾ ਜੇ ਬੰਦਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਏ, ਸੋਚੇ ਨਾ ਬੋਲੇ ਮੰਦਾ।
ਚਹੁ ਪਾਸੀਂ ਮੁਹੱਬਤ ਵੰਡੇ, ਕਰੇ ਨੇਕ ਕਮਾਈ ਧੰਦਾ।
ਮੰਨ ਭਾਂਣਾ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਰਹਿਮਤ, ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ।
ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਹ ਇਹ ਜੂਨ ਮਨੁੱਖੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਥਿਉਣੀ,
ਬਈ ਤੈਂ ਕਿਸਮਤ ਆਪ ਬਨਾਉਣੀ।।

ਉੱਠੀ ਛੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਿਂਡੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸਮਾਵੇ।
ਲਿਸ਼ਕਾਂ ਮਾਰ ਬੁਲਬੁਲਾ ਉਠਿਆ, ਦੋ ਪਲ ਵਿਚ ਮੋ ਜਾਵੇ।
ਲੈ ਮੁਕਾ ਚਾਣਨ ਵਿਚ ਪੈਂਡਾ, ਚੰਨ ਚੜਿਆ ਛੁਪ ਜਾਵੇ।
ਖੁੰਜ੍ਹਾ ਵੇਲਾ ਹੱਥ ਨਾ ਆਵੇ, ਕਰ ਹਰ ਦਮ ਰੱਬ ਨੂੰ ਚੇਤੇ।।
ਬਈ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ ਏਥੇ।। ਬਈ ਰੱਬ ਨਹੀਂ ਵਸਦਾ ਏਥੇ।।

10/01/2013

ਮੌਤ ਮੇਰੀ, ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ,
ਇਹ, ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ ਕੌਮ ਦੀ।
ਛੁੱਪ ਸਕਦਾ ਸੂਰਜ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ,
ਉੜੀਕ ਰਖਣੀ, ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਆਵੇਗੀ ਜਰੂਰ।।

ਚੁੱਪ ਛਾ ਜਾਏਗੀ, ਹਨੇਰਾ ਘੁੱਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਚਹਿਚਹਾਓਂਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਗ,
ਨਾ ਸੁਣੋਗੇ, ਚੁੱਪ ਹੋਵੇਗਾ।।

ਪਹੁ ਫੁਟੇਲੇ, ਸੂਹਾ ਲਾਲ ਰੰਗਾ ਊਜਾਲਾ,
ਪੂਰਵ ਦੀ ਗੋਦੀ ‘ਚੋਂ ਉਠੇਗਾ।
ਚਮਗਿੱਦੜਾਂ ਨੇ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾਕੇ ਲੁਕ ਜਾਣਾਂ,
ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰਿਆਂ ਦਾ, ਜ਼ਾਲ ਟੁੱਟੇਗਾ।।

ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਤ ਜਗਾ ਸਕੇਗੀ,ਸੁੱਤੀ ਜੁਆਨੀ ਦੀ ਰੂਹ।
ਉਹ ਹੁਸੀਨਾ, ਨਾਮ ਜਿਸਦਾ ‘ਆਜਾਦੀ’,
ਦਸਤਕ ਕਰੇਗੀ ਸਾਡੀ ਬਰੁਹ।।

ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਦੇ ਛਿਟਿਆਂ ਦੇ, ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਚੋਂ,
ਇਕ ਇਨਕਲਾਬ਼ ਉਠੇਗਾ।
ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਦੇ ਰੋਹ ਦਾ ਲਾਵਾ
ਇਕ ਹੜ ਬਹਿ ਤੁਰੇਗਾ,
ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਜੜ ਪੱਟੇਗਾ।।

ਵਧਦਾ ਰਹੇਗਾ ਇਹ ਹਜੂਮ,
ਹੱਕ ‘ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਰ੍ਹੇ, ਗੂੰਜ ਉਠਣਗੇ।
ਨਵੀਂ ਪੁਲਾਂਗ ਪੁੱਟਣਗੇ।।

ਜੂਝਨ ਦਾ ਚਾਅ, ਸੰਗਰਾਮ ਬਣ ਉਠੇਗਾ।
ਮਹਿਬੂਬ ਆਜਾਦੀ ਦਾ ਘੂੰਡ,
ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਚਾਹ ਊਪਜੇਗੀ,
ਇਕ ਤੂਫਾਨ ਬਣਕੇ, ਇਕ ਜੁਬਾਨ ਬਣਕੇ,
ਹਰ ਇਕ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ, ਮਰਦ ਔਰਤ,
ਹਰ ਮਜ਼ਦੂਰ ,ਕਿਸਾਨ ਜੁੱਟੇਗਾ।।

ਸ਼ਹੀਦ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਣ ਕਰ,
ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਰੱਸਾ, ਚੁੰਮਣਗੇ।
ਇਹ ਰੱਸੀ ਤਿਲਕ ਜਾਵੇਗੀ,
ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਫੋਲਾਦੀ ਰਗਾਂ ਦੀ ਛੋਹ,
ਜੁਲਮ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਮੁਰਝਾ ਜਾਵੇਗੀ,
ਮੁਰਝਾਏ ਫੁੱਲਾਂ ਤਰਾਂ, ਸ਼ਰਮਾ ਜਾਵੇਗੀ,
ਕਾਤਿਲ ਦੇ ਤੌਰ ਘੁੰਮਣਗੇ।।

ਪਿੰਜਰੇ ‘ਚੋਂ ਉਡੇ ਆਜ਼ਾਦ ਪੰਛੀ,
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਾਰੀਆਂ ਭਰਨਗੇ।
ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ, ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕਰਨਗੇ।
ਖੂੰਨ ਨਾਲ ਸਿਂਜੀ ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਫਿਰ ਮੁਸਕਰਾ ਸਕੇਗੀ।
ਮੇਰੀ ਸਮਾਧ ‘ਤੇ ਇਕ ਫੁੱਲ ਰੱਖੇਗੀ।।

21/01/2013

ਨਾ ਰਿਹਾ ਗਿਲਾ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਅਪਨਾ ਲਿਆ।
ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੈ ਅੱਜ ਪਾ ਲਿਆ।
ਚਿਰਾਂ ਦੇ ਰੋਗੀ ਨੂੰ, ਮਸੀਹਾ ਮਿਲ ਗਿਆ,
ਲਾਕੇ ਸੀਨੇ ਮੈਂਨੂੰ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਰਮਾ ਲਿਆ।
ਬੁੱਝ ਗਈ ਪਿਆਸ, ਪੀਕੇ ‘ਜਾਮੇ ਨਜ਼ਰ’
ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਸਾ ਸੀ, ਤਪਿਆ ਪਿਆ।
ਯਾਰਾਂ ਦਾ ਦੀਦ ਹੁੰਦਾ, ਮੰਜਿਲ ਦਾ ਪੜਾ,
ਰਾਹ ਸੁਖਾਲੇ ਮਿਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ।
ਕੌਣ ਹੈ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣਾ, ਕੌਣ ਦੁਸ਼ਮਨ,
ਰਾਹ ਪਿਆਂ ਜਾਂ ਬਾਹ ਪਿਆਂ, ਲਗੇ ਪਤਾ।
ਸੀ ਹਨੇਰ, ਮੇਰੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ,
ਇਕੋ ਚਿਣਗ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਰੁਸ਼ਨਾ ਲਿਆ।
ਆਈ ਬਹਾਰ, ਵਰਸੀ ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਕਣੀ,
ਭਰਮਾਕੇ ਕਲੀਆਂ, ਭੰਵਰਿਆਂ ਨੇ ਗਾ ਲਿਆ।
ਬਣਾਵੋਂ ਜਦ ਆਪਣਾ, ਪਰਾਇਆ ਦੋਸਤੋ,
ਰੁਤਵਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ, ਸਮਝੌ ਪਾ ਲਿਆ।

25/01/2013

ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ
 ਕੌਂਸਲਰ ਮੋਤਾ ਸਿੰਘ, ਲਮਿੰਗਟਨ ਸਪਾ, ਬਰਤਾਨੀਆ

ਆ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਤਾਂ ਨਜ਼ਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਤੇ ਸਂਵਾਰਾਂ ਜੁਲਫ, ਮਾਂਗ ‘ਚ ਸੰਧੂਰ ਭਰ ਸਕਾਂ।।

ਚਾਹ ਮੇਰੀ ਹੈ ਇਹ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਾਂ, ਕੁੱਝ ਲੈ ਸਕਾਂ,
ਦਰਦ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਰ ਸਕਾਂ।।

ਕੀ ਕਰਾਂਗਾ ਸਾਂਭ, ਮੁਹੱਬਤ ‘ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪੰਡ,
ਸੁਰਖ਼ੁਰੂ ਹੋਵਾਂ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਾਂ।।

ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ ਪੀੜ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਜੇਕਰ  ਪੀ ਸਕਾਂ,
‘ਤੇ ਤਸੀਹੇ ਯਾਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਰ ਸਕਾਂ।।

ਭਰਾਂ ਸਾਹਾਂ ’ਚ ਸਾਹ, ਦੇਕੇ ਸਾਹ ਉਧਾਰੇ ਆਪਣੇ,
ਮੋਈ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਨੂੰ, ਮੁੜ ਜਿਓੁਂਦਾ ਕਰ ਸਕਾਂ।।

ਚਿੱਤਰ ਸਕਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ, ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਕਲਾ,
ਸਰਘੀ ਦੇ ਰੰਗ, ਸ਼ਾਮਾਂ ਦੇ ਮੁਖੜੇ ‘ਤੇ ਭਰ ਸਕਾਂ।।

ਆਪ ਜਾਗਾਂ, ‘ਤੇ ਜਗਾਵਾਂ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਚੇਤਨਾ,
ਸਾਮ੍ਹਨੇ ਜੁਲਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਦੀਵਾਰ ਬਣਕੇ ਖੱੜ ਸਕਾਂ।।

ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਡਾ ਲੈ ਗਈ ਹਵਾ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਦਾਸ ਟਾਣ੍ਹੀਆਂ ‘ਤੇ, ਹਰਿਆਵਲ ਭਰ ਸਕਾਂ।।

ਅਖੀਰ ਮੇਰੀ ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ‘ਚੋ ਉਡੇਗਾ ਫ਼ਲੂਸ,
ਪਰਾਂ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ, ਰੁਹ ਭਰ ਸਕਾਂ।।

31/01/2013

ਹੰਸਾਂ ਦਾ ਹੰਸ
ਕੌਂਸਲਰ ਮੋਤਾ ਸਿੰਘ, ਲਮਿੰਗਟਨ ਸਪਾ, ਬਰਤਾਨੀਆ

ਸੁਣੋ ਪੰਜਾਬੀ ਦੋਸਤੋ, ਦਿਲ ਦੀ ਗਲ ਸੁਣਾਂਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਹੁਣ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਗਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਮੇਰਾ ਸੰਗੀਤ, ਮੇਰੇ ਗੀਤ, ਸੁਣ ਸਕੋਗੇ ਹੁਣ ਮੁਫ਼ਤ,
‘ਵੋਟ ਦੇਵੋ, ਵੋਟ ਦੇਵੋ’ ਕਹਿਂਦਾ, ਢੋਲ ਵਜਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦੀ ਹੋਈ ਮੇਹਰ,’ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ,
ਜੋ ਵੀ ਸਰਦਾ ਬਣਿਆ ਫੰਡ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਵਾਵਾਂ ਮੈਂ।।

ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗਲੀਆਂ‘ਚ, ਵਜੇਗਾ ਆਰਕੈਸਟਾ ਮੇਰਾ,
ਜੱਥੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ, ਪਿਂਡਾਂ ‘ਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਖੰਡੇ ਬਾਟੇ ਦਾ ਛਕ ਲਵਾਂਗਾ,
ਬੋਲੇ ਸੋ ਨਿਹਾਲ ਗੱਜਕੇ ਜੈਕਾਰੇ, ਬੁਲਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਮੇਰੀ ਚੋਣ ਰੈਲੀ, ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਕੁੜੀ ਯਾਦ ਕਰਸੀ,
ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ, ਮੁਫਤ, ਹਰ ਮਹਿਫਲ ‘ਚ ਗਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਰਾਗਾਂ ‘ਚ ਹੋਵਣਗੇ ਸੁਰ ਸੰਗੀਤ ਦੇ,
ਨਵੀਂਆਂ ਸੁਰਾਂ, ‘ਤੇ ਨਵੀਂਆਂ ਤਰਜਾਂ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਬਾਦਲ’ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਹੈ, ਕਰਨੀ ਵਰਖਾ,
ਫੰਡਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ , ਹੱਸਕੇ ਪਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਸੂਰੀਲੇ ਮੇਰੇ ਭਾਸ਼ਨ , ਸੁਰਾ ‘ਤੇ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣੋ,
ਗਾ ਵਿਚ ਅਸੈਂਬਲੀ, ਨਵੀਂ ਪਿਰਤ ਪਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਸੁਣਕੇ, ਕਾਮਰੇਡ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣਗੇ,
ਦੇਕੇ ਭਾਜ ਚੋਣਾਂ ’ਚ, ਕਾਂਗਰਸੀ ਹਰਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।।

 ਆਓ, ਮੁਫ਼ਤ ਸੁਣੋ ਮੇਰੇ ਗੀਤ,’ ਤੇ ਪਾਵੋ ਵੋਟਾਂ,
ਕੀਤਾ ਅਹਿਸਾਨ ਨਾ ਕਦੇ, ਭੁਲਾਂਵਾਗਾ ਮੈਂ।।

ਹਾਰਿਆ ਹੰਸ
ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਸਾਜ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਸੀ ਲੁੱਟਦੇ ਅਸੀਂ, ਹੁਣ ਆਪ ਲੁੱਟ ਗਏ।।

ਪਹਿਲਾਂ ਟਿਕਟ ਦਾ, ਫਿਰ ਵੋਟਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ,
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ’ਚ, ਮੇਰੇ ਦਮ ਘੁੱਟ ਗਏ।।

ਕਰਕੇ ਰਿਆਜ਼, ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸੀ ਦਮੜੇ,
ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਜੂਏ ‘ਚ ਸਾਰੇ ਲੁੱਟ ਗਏ।।

ਚਾਹ ਸੀ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੰਗ ਦੇਵਾਂ,
ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਾਜ, ਤੂੰਬੀ ਦੇ ਤੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ।।

ਮੁਫ਼ਤ ਗੀਤ ਗਾਏ, ’ਤੇ ਵੰਡੀ ਵੀ ,ਅੰਗੂਰੀ,
ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਦੇ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਥੱਕ ਗਏ।।

ਆਖਿਰ ਇਹ ਨਸੀਹਤ, ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ ਲੋਕੋ,
ਚੰਗਾ ਹੈ ਬੰਦਾ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਬਚ ਰਹੇ।।

ਕਲਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਨਾ, ਕਰਿਓ ਰਾਜਨੀਤੀ,
ਲੁੱਟੇ ਜਾਵੋਗੇ ਨਾਂ ਕੁੱਲੀ ‘ਤੇ ਕੱਖ ਰਹੇ।।
08/02/2013

ਜਿਹੜੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਤੂੰ ਫ਼ੂਕ ਮਾਰ ਕੇ
ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਬੁਝੀ ਸਮਝ ਲਿਆ,
ਉਸ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ
ਬੁਝੀ ਸਮਝਣਾ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਇੱਕ, ਬੱਜਰ ਭਰਮ ਸੀ!!
ਉਹ ਮੁਹੱਬਤ ਤਾਂ ਲਟਾ-ਲਟ ਜਗ ਰਹੀ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਲਾਟ ਵਾਂਗ
...ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜਗੂਗੀ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਅੰਦਰ…!
ਫ਼ੂਕਾਂ ਨਾਲ਼ ਵੀ ਕਦੇ
ਪਾਕ-ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ-ਸੁੱਚੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ
ਚਿਰਾਗ ਬੁਝੇ ਨੇ ਜਿੰਦ ਮੇਰੀਏ…?
........
ਚਾਹੇ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਉਮਰ
ਲੋਹੜੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੇਂ
ਬਾਲ ਜਿੱਡੀ ਹੀ ਸੀ,
ਪਰ ਮੇਰੀ ਝੋਲ਼ੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਤੂੰ,
ਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਲਾ-ਮਾਲ!
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿਤਾਰਦੀ ਰਹੀ ਮੇਰੇ ਔਗੁਣ,
ਪਰ ਬਖ਼ਸ਼ਣਹਾਰੀਏ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਹੀ ਗਿਣੂੰਗਾ,
ਤੇ ਲਾਈ ਰੱਖੂੰਗਾ ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ-ਨਿੱਘੀ ਯਾਦ ਨੂੰ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੀਨੇ ਨਾਲ਼!
.............
ਅੱਜ ਦਿਲ 'ਤੇ 'ਠੱਕ-ਠੱਕ' ਹੋਈ
ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ
ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ,
ਜਾਂ ਫ਼ਿਰ ਤਬਾਹੀ ਦਸਤਕ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ?
ਪਰ ਅੱਜ ਅਵਾਜ਼ ਦਿੰਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
ਅਜੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮਰਨਾ,
ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲ਼ਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ...!

02/06/2013

ਦਿਲ ਵਿਚ ਬਲ਼ਦੇ ਭਾਂਬੜ ਦਾ ਸੇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬਲਦੇ ਭਾਂਬੜ ਦਾ ਸੇਕ ਕਦੇ ਵੀ,
ਚਿਹਰੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ
ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਛਾਂਵੇਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਦਿੱਤੀ
ਪਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੱਬੀ ਪੀੜ ਦੇ ਹਾਉਕੇ ਗਿਣਦਾ
ਬਿਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ!
ਤੈਨੂੰ ਸਿਰੋਪੇ ਵਾਂਗ ਗਲ਼ ਪਾਇਆ ਸੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ
ਪਰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ?
ਕਿ ਸਿਰੋਪੇ ਤੋਂ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ??
ਹੁਣ ਦੇਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਮੇਰੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਵੱਲ
ਮੇਰੀ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਗਿਣਿਆਂ ਕਰ!
ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਕਦੇ
ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਿਆ ਚੰਦਰੀਏ
ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ
ਤੈਨੂੰ ਉਚਾ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਆਪ ਬੌਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ!
ਹੁਣ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ
ਹਾਉਕੇ ਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ਼ੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਾਉਕੇ ਨੂੰ
ਕਿਉਂ ਡਿੱਗਿਆ ਮੈਂ ਮੂਧੇ ਮੂੰਹ ਓਸ ਦੇ ਮਗਰ ਲੱਗ ਕੇ?
ਕਿਉਂਕਿ ਉਡਾਰੀ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅੰਬਰਾਂ ਨੂੰ ਉਡ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੀ!
ਕਦੇ ਹਾਰ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ਾਨ ਬਣਦੀ ਸੀ ਮੇਰੇ ਗਲ਼ ਦੀ
ਪਰ ਡੁੱਬ ਜਾਣੀਏਂ,
ਅੱਜ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ 'ਹਾਰ' ਬਣ ਤੁਰ ਗਈ!
02/03/2013

ਕਦੇ-ਕਦੇ
ਸ਼ਿਵਚਰਨ ਜੱਗੀ ਕੁੱਸਾ, ਲੰਡਨ

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸੁਹਾਣੇ ਪਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ,
ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ
ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨਾਲ਼ ਹੁੰਦੀ ਮੇਰੀ ਅਣ-ਬਣ
ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੇਠ-ਉੱਤੇ!!
ਕਾਸ਼! ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਜਾਂ ਅੰਤਰ-ਆਤਮਾਂ ਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ 'ਚੋਂ ਤਾਂ ਕਮਲ਼ੀਏ ਅਵਾਜ਼ ਹੀ 'ਇੱਕ' ਨਿਕਲ਼ਦੀ ਹੈ
...ਤੇ ਉਹ ਹੈ ਤੇਰੀ 'ਬ੍ਰਿਹੋਂ' ਦੀ ਅਵਾਜ਼!
ਸ਼ਿਕਵੇ ਅਤੇ ਸ਼ਕਾਇਤਾਂ ਨਾਲ਼,
ਪੈ ਗਏ ਨੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਛਾਲੇ...ਤੇ ਰੂਹ 'ਤੇ ਅੱਟਣ!
ਬਾਹਰਲਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਮਾਰ ਸਕਦਾ
ਮਾਰਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਕਲ਼ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ!!
ਤੇਰੀਆਂ ਵਧੀਕੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਰੂਹ 'ਤੇ ਪਈਆਂ ਲਾਸਾਂ
ਤੇ ਆਤਮਾਂ ਤੋਂ ਲੱਥੀਆਂ ਟਾਕੀਆਂ ਨੂੰ, ਲੋਕ-ਲਾਜ ਦੇ ਡਰੋਂ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਲੋਈ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਢਕ ਲੈਂਦਾ!
ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਕਦੇ ਨਵਾਂ ਸਾਲ,
ਕਦੇ ਵੈਸਾਖੀ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਕਦੇ ਦੀਵਾਲ਼ੀ
ਦੀਵੇ-ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਭਰਮਾਰ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਮੱਸਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ
ਧੁਆਂਖਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ...!

06/02/2013

ਬੇਚੈਨ ਖਿਆਲ
ਇੰਦਰ ਸੁਧਾਰ

ਚਿਤ ਕਰਦਾ ਆਪਣੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵਾਂ ,
ਸ਼ਾਇਦ ਓਹ ਵੀ ਅੰਬਰਾਂ ਵਿਚ ਉਡਾਰੀ ਲਾ ਆਵਣ ,
ਦਿਲ ਦੇ ਕੋਨੇ  ਵਿਚ ਉਡੀਕਾਂ ਵਿਚ ਸਧਰਾਂ,
ਸ਼ਾਇਦ ਓਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਜੀ ਪਰਚਾ ਆਵਣ,
ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਵਜੂਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਾਉਣਾ ਏ ,
ਪਰ ਕੀ ਪਤਾ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾ ਕੁਝ ਢਾ ਜਾਵਣ ,
ਸਬਰ ਰਖਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਈ ਰੁਖਾਂ ਨੇ  ,
ਪਰ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਪਤਝੜਾਂ ਨਾ ਛਾ ਜਾਵਣ ,
ਦਿਲ ਉਡਾਰੀਆਂ ਭਰਦਾ ਵਾਂਗ ਪਰਿੰਦੇ ਦੇ ,
ਪਰ ਦਰ ਲਗਦਾ ਕਿਤੇ ਨੋਚ ਨੋਚ ਨਾ ਖਾ ਜਾਵਣ ,
ਨੈਣਾ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਮਾਰਨ ਲਗ ਲਿਸ਼ਕੋਰ ਗਏ ,
'ਇੰਦਰਾ' ਹੁਣ ਓਹ ਅੱਖੀਂ ਘੱਟਾ ਨਾ ਪਾ ਜਾਵਣ ........
 24/03/2013

ਕਰਵਟ ਬਦਲ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿਉਂ ਖਿਆਲ ਅਜਕਲ,
ਖਬਰੇ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾ ਬੇਹਾਲ ਅਜਕਲ
ਆਵਾਜ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾ ਆਪਣੇ ਅਤੀਤ ਨੂੰ,
ਵਕਤ ਦੀ ਹੈ ਮੱਧਮ ਚਾਲ ਅਜਕਲ
ਲੂਹ ਜੋ ਵਗ ਰਹੀ ਹੈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਬਣ ਕੇ ਉਭਰ ਹੈ ਉਹ ਮਸ਼ਾਲ ਅਜਕਲ
ਹੌਂਸਲੇ ਦੀ ਤਰਜ ਤੇ ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆ ਪਾ ਲਵਾ ਮੈਂ,
ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੀ ਫਸ ਰਹੇ ਨੇ ਵਿਚ ਜਾਲ ਅਜਕਲ
ਹਸਰਤਾਂ ਸੀ ਜੋ ਦਿਲ ਚ ਟਹਿਕਦਿਆਂ,
ਮਿਲ ਰਹੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਕਾਲ ਅਜਕਲ
ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਕੈਸੀ ਕਿਸਮਤ ਆਪਣੀ ਹੀ ਅਗ ਫਰੋਲੇ,
ਫਿਰ ਵੀ ਉਠਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਸਵਾਲ ਅਜਕਲ
ਗਲਬਾਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿ ‘ਇੰਦਰ’,
ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਫਿਲਹਾਲ

08/03/2012

ਰੌਲਾ ਤਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਰਗਾ.......
ਧੰਦੇ 'ਚ ਹਲਾਲ ਝੱਟਕ ਕੇ ਮਾਰੇ ਦਾ।
ਬੁਚਰਖਾਨੇ 'ਚ ਨਿੱਤ ਕੱਟਦੇ ਕੱਟੀਆਂ ਦਾ।
ਬਿਨ ਪਾਣੀ ਤੜਫੀ ਮੱਛੀ ਦਾ।
ਬਿਨ ਚਮੜੀ ਪੁੱਠੀ ਲੱਟਕਦੀ ਬੱਕਰੀ ਦਾ।
ਢਿੱਡ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੀ ਮਾਸੂਮਾ ਦੀ ਹਰ ਉਸ ਬੋਟੀ ਦਾ।

ਰੌਲਾ ਤਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਰਗਾ.......
ਦਾਜ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹ, ਨਿੱਤ ਲੁੜ੍ਹਕਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਧੀਆ ਦਾ।
ਵਾਂਗ ਦਾਮਿਨੀ ਨਿੱਤ ਦਾਮਨ ਦਾਗੀ ਹੁੰਦੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭੈਣਾ ਦਾ।
ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਵਣ ਵਾਲਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚੀਆਂ ਦਾ।

ਰੌਲਾ ਤਾ ਹੈ........
ਵਹਿਦੇ ਅਲਹਿਦਗੀ ਦੇ ਏਨ੍ਹਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ।
ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਤੀ, ਤੇਰੀ ਉਸ ਮੁੱਹਬਤ ਦਾ।
ਉਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸੰਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦਾ।
ਸੁੰਗਧਾ ਖਿੱਲਾਰਦੇ ਤੇਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦਾ।
ਤੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਰਵੀ ਦੇ ਏਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਾਂ ਦਾ।
ਜੋ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਜਾਣੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨ......!!

12/03/2013
ਰਵੀ ਸਚਦੇਵਾ
ਸਚਦੇਵਾ ਮੈਡੀਕੋਜ, ਮੁਕਤਸਰ (ਪੰਜਾਬ)
ਅਜੋਕੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ - ਮੈਲਬੋਰਨ (ਆਸਟੇ੍ਲੀਆ)
ਮੋਬਾਇਲ ਨੰਬਰ - 0061- 449965340
ਈਮੇਲ - ravi_sachdeva35@yahoo.com

ਪੱਟ ਸੁੱਟਿਆ ਸਾਨੂੰ ਝੂਠੀਆਂ ਸ਼ੋਹਰਤਾਂ ਨੇ,
ਮਾਰ ਕੇ ਠੱਗੀਆ ਅਸੀ ਅਮੀਰ ਹੋ ਗਏ
ਲੱਖਾਂ ਨੋਟਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੇਬਾਂ ਭਰ ਲਈਆਂ,
ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਲਈ ਦਿਲੋ ਦੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਏ

ਨਾ ਕੀਮਤ ਕੋਈ ਹੰਝੂ ਡੁੱਲ੍ਹਦਿਆਂ ਦੀ,
ਤੱਪਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਤੇ ਰੋਟੀ ਸੇਕਦੇ ਹਾਂ
ਪੱਤਾਂ ਲੁੱਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸ਼ਰੇ ਬਜ਼ਾਰ ਲੋਕੋ,
ਅਸੀ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਬਨੇਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ

ਨੀਲੀਆ ਪੱਗਾਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਗਈਆਂ,
ਰੰਗ ਲਹੂ ਦਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬੱਸ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਗ਼ੈਰਤ, ਜ਼ਮੀਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁਣ ਕਿਤਾਬੀ ਬੱਸ,
ਸਿਦਕ, ਅਣਖ ਦਾ ਰੋਹਬ ਹੁਣ ਫ਼ਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ

ਜੱਥੇਦਾਰ ਕੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੀ ਹੁਣ ਖਾਣ ਸੋਹਾਂ,
ਕਹਿੰਦੇ ਮੁੱਕਰਨਾਂ ਝੁੱਠ ਬੋਲਣਾਂ ਗੱਲ-ਗੱਲ ਓੁੱਤੇ
ਸਰ੍ਹੋ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ ਪਕੌੜੇ ਥੁੱਕ ਦੇ,
ਫੁੱਲ ਖਿਲਾ ਦੇਣੇ ਅਸੀਂ ਪੱਤਝੜ ਰੁੱਤੇ

ਇਕ ਪਾਸੇ 'ਨੰਨੀ ਛਾਂ' ਹੱਕ ਮੰਗੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ,
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚੁੰਨੀਆਂ ਲੀਰੋ-ਲੀਰ ਹੁੰਦੀਆਂ
ਕੀ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਕੀ ਭੈਣ-ਵੀਰ ਸਭ 'ਤੇ ਲਾਠੀਚਾਰਜ,
ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰ ਆਖ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦੀਆਂ

ਕੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਨਸ਼ੇ, ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰੀ,
ਕਹਿਦੇ ਪੰਜਾਬ ਹੇ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਰਾਹ ਓੁਤੇ
ਵੋਟਾ ਪੰਥ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੇ,
ਉਠੋ ਜਾਗੋ ਪੰਜਾਬੀਓ, ਨਾ ਰਹੋ ਸੁੱਤੇ

'ਬੈਣੀਵਾਲ' ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਕੁ ਸੋਚ ਯਾਰੋ,
ਲਿਖ ਕੇ ਓਨਾ ਕੁ ਬੋਲ ਦਿਤਾ
ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਲੱਗਿਆ ਜੇ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ,
ਬੇਸਮਝ ਹਾਂ, ਦਿਲ ਦਾ ਪਰਦਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਤਾ

15/06/2013