ਗੁਰਦੁਆਰਾ - ਗੁਰੂ ਦਾ ਦੁਆਰਾ ।
ਮੰਦਰ - ਮਨ ਦਾ ਦਰ ਜਾਂ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ।ਉਪਰੋਕਤ ਦੋਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ
ਅਰਥ ਬੰਦੇ ਦਾ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਣਾ, ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ
ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕੇ ( ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਨ
ਆਇਆ ਹੈ , ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?) ਤੇ ਚੰਗੇ ਬਨਣ ਲਈ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਤੇ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦਾ ਉਦਮ ਕਰੇ ।
1. ਇਸ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਪੂਰਾ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ।
2. ਜਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਤਾਂ ਗਰਜ ਪੂਰੀ ਕਰਨ, ਲੋਕ-ਦਿਖਾਵਾ ਜਾਂ ਚੌਧਰ ਲਈ ਹੀ
ਮੰਦਰ-ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।
ਸੋ ਦੂਜੀ ਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਕਲਾਹ ਕਲੇਸ਼ ਪਾਉਣ ਦੇ
ਜਿੰਮੇਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ ।
ਜੇ ਆਪਾਂ ਇਹ ਸੋਚੀਏ ਕਿ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾਦਾਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ, ਪਰ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਝਲੇਗਾ ਕਿਉਂ ਜੋ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ
ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਹੋ ਰਹੇ, ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ ਜੋ ਕਿ ਜਿਆਦਾਤਰ ਮੌਜੂਦਾ
'ਪ੍ਰਬੰਧਕ' ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ । ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਕਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਵੋਟਾਂ
ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਵੋਟਾਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਪੈਣਗੀਆਂ ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ
ਖੁਸ਼ ਰੱਖੇਗਾ । ਸੋ ਗੁਰਮਤਿ ਦੀ ਥਾਂ ਮਨਮਤਿ ਭਾਰੂ ਰਹੇਗੀ ।
ਜੇ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ
ਸਾਨੂੰ ਆਪਸੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ, ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਇੱਕ ਦਮ ਗੁਰਮਤਿ
ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣੇ ਪੈਣਗੇ ।
ਚੜਾਵੇ ਖਤਮ ਨਾ ਕਰ ਕੇ ਸਗੋਂ ਚੜਾਵੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਵੀ ਕੰਪਿਊਟਰ ਤੇ ਹੋਣਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰਸੀਦ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਚੜਾਵਾ 'ਗੁਪਤ' ਹੀ
ਕਿਉਂ ਨਾਂ ਹੋਵੇ ! ਖਰਚੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਤਾਬ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੰਗਤ ਦੀ
ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਨੋਟਿਸ ਬੋਰਡ ਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ।
ਨਿਸਚਿਤ ਸਮੇਂ ਬਾਦ ਖਾਤਿਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਵੀ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿ ਖਾਤਿਆਂ ਵਿਚ
ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਸੁਧਾਰੀਆਂ ਜਾ ਸਕਣ ।
ਲੋੜ ਹੈ ਬਾਹਰੀ ਦਿਖਾਵੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਮਨੋਂ ਉਪਰਾਲੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ।
ਰਾਜ ਭੂਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਰਤ । |
